Vakantie Shetland eilanden 2024

Op zondag 21 juli zijn we 's avonds om 10 uur vertrokken vanuit Hoek van Holland met de Stena Hollandica. Voor de verandering hadden we een wat luxere Captain's class buitenhut geboekt aan de voorzijde van het schip. Meestal boeken we namelijk een standaard binnen- of buitenhut.

Rond acht uur de volgende morgen reden we van de ferry af in Harwich om op weg te gaan naar York waar we twee nachten zouden blijven. Omdat we op de boot geen ontbijt hadden genomen zijn we gestopt bij een Tesco in de buurt van Ipswich om daar te ontbijten. Vervolgens zijn we door gereden naar Newark-on-Trent voor de lunch en om deze middeleeuwse marktstad met zijn oude centrum te bekijken.

Vanuit Newark zijn we naar York gegaan waar we twee nachten verbleven in een B&B, MonkBridge House waar we een kamer hadden met een hemelbed met een hele hoge instap. York ligt ongeveer halverwege tussen Harwich en Aberdeen dus het vormde een mooie tussenstop tussen deze 2 steden en tijdens ons bezoek in 2009 aan de stad Lincoln waren we ook even in York geweest en de stad vonden we toen leuk genoeg om York nog een keer wat langer te bezoeken. Na het inchecken in de B&B zijn we naar de oude binnenstad van York gelopen om de stad te bekijken en om er eten.

De dag dat we in York waren hebben we twee dingen bezocht, de York Minster, de kathedraal, en het spoorweg museum. De bouw van de kathedraal is begonnen in 1220 op de plaats waar al eerder een kathedraal was gebouwd. De restanten daarvan zijn nog te zien in de catacomben van de huidige kathedraal. De bouw duurde in totaal 250 jaar. In de kerk was een tijdelijke tentoonstelling te zien over de brand van 1984 die een deel van de kathedraal heeft verwoest en de daaropvolgende herbouw van de kathedraal.

Na het bezoek aan de kathedraal zijn we naar het National Railway Museum gelopen. Dit is een gratis toegankelijk museum met een grote collectie locomotieven en wagons. Ook de Mallard is hier te zien, de houder van het snelheidsrecord voor stoomlocomotieven. Op 3 juli 1938 behaalde deze locomotief een snelheid van 202,58 km/u.

Woensdag 24 juli zijn we naar Aberdeen gereden vanwaar donderdag de ferry vertrekt. Onderweg naar Aberdeen zijn we gestopt bij het Falkirk Wheel. De enige roterende scheepslift in de wereld die het hoogteverschil van 24 meter tussen het Forth and Clyde Canal en het Union Canal overbrugt. De bouw ervan duurde van 1998 tot 2002. Met een boot kun je een tocht maken van ongeveer een uur waarbij je met de lift omhoog gaat, vervolgens door de Roughcastle-tunnel vaart en daarna dezelfde route weer terug. Boven heb je mooi uitzicht over de omgeving en kun je in de verte de Kelpies zien, twee enorme paardehoofden, die we op de terugweg zouden bekijken. De scheepslift bestaat uit twee met water gevulde roterende bakken die elkaar in evenwicht houden en waarin de boten naar boven en naar beneden worden vervoerd.

Vanaf het Falkirk Wheel was het nog ruim 200 km rijden naar Aberdeen, daar kwamen we dan ook pas 's avonds tegen acht uur aan bij het Sandman Signature Hotel. We hebben in het hotel gegeten omdat we geen zin meer hadden om nog de stad in te gaan om daar in een restaurant te gaan eten.

We zijn één nacht in Aberdeen gebleven en omdat de ferry naar de Shetland eilanden pas aan het einde van de middag vertrok hebben we de volgende dag Aberdeen bekeken. Veel bezienswaardigheden zijn er overigens niet in Aberdeen, dus één dag is meer dan voldoende. Ten noorden van de stad ligt ook nog Old Aberdeen, een deel van de stad waar we bij gebrek aan tijd niet zijn geweest.

Aan het einde van de wandeling door Aberdeen zijn we naar het hotel gegaan om de auto op te halen en vervolgens zijn we naar de haven gereden om aan boord te gaan van de MV Hrossey, de ferry van NorthLink ferries die ons naar de Shetland eilanden zal brengen. Om 5 uur 's middags werden de trossen los gegooid en vertrokken we voor de overtocht naar Lerwick, met een tussenstop in Kirkwall opp de Orkneys.

Omdat we al vroeg in de ochtend aankwamen op Shetland konden we nog niet naar onze eerste appartement. Omdat we op de ferry geen ontbijt hadden genomen zijn we als eerste in Lerwick op zoek gegaan naar een restaurant waar we konden ontbijten. We zijn bij Pete's café & takeaway uitgekomen, een leuk en sfeervol cafeetje in de hoofdstraat van Lerwick, Commercial Street. Na een heerlijk ontbijtje hebben we een eerste ontdekkingstocht door Lerwick gemaakt. We zijn begonnen in Commercial street en verder langs de haven en kust gewandeld. Onderweg kwamen we langs het gebouw dat in de TV serie 'Shetland' dienst doet als het politiebureau waar Jimmy Perez, en later Ruth Calder, de scepter zwaait.

Tijdens de wandeling hebben we ook een bezoek gebracht aan Fort Charlotte. De bouw van het fort is begonnen in 1655 om de Sound of Bressay te beschermen tegen de Nederlanders tijdens de Tweede Engels-Nederlandse Oorlog. De toegang tot het fort is gratis en we hebben er een klein half uur rondgewandeld, zo groot is het fort niet. Tijdens deze wandeling kregen we ook de eerste regenbui, uiteindelijk zou blijken dat het ook bij deze ene bui zou blijven tijdens ons verblijf op Shetland.

Omdat Lerwick niet heel groot is hebben we ook nog een bezoek gebracht aan The Knab ten zuiden van Lerwick. Een plek aan de kust met een ongeëvenaard uitzicht over de zee en het eiland Bressay. Het weer was inmiddels helemaal opgeknapt, van de bewolking en de motregen in de ochtend was inmiddels de bewolking geopend en de zon gaan schijnen.

Na het bezoek aan Lerwick en The Knab zijn we naar het appartement gegaan. Aan de buitenkant ziet het er niet er aantrekkelijk uit, maar van binnen is het mooi en ruim. Ruime keuken, woonkamer, slaapkamers en badkamer. Beetje vreemd was dat er geen douche was in de badkamer, er was echter op de bovenverdieping wel een aparte douche.

De volgende dag, zaterdag 27 juli zijn we naar het zuiden van het hoofdeiland gegaan. Onderweg daarheen eerst nog een korte stop gemaakt bij Sandwick met zicht op het eiland Mousa. Vervolgens door naar het meest zuidelijke punt van het hoofdeiland gegaan, Sumburgh Head. Hier staat een vuurtoren waarvan onder andere de machinekamer kan worden bekeken. Verder is er ook een restaurantje waar we koffie hebben gedronken. Bij de vuurtoren hebben we ook de eerste papegaaiduikers van deze vakantie gezien. Het zijn toch altijd weer vermakelijke en mooie vogeltjes.

Net ten noorden van Sumburgh Head ligt Jarlshof, een prehistorisch opgraving die tijdens een storm aan het einde van de 19e eeuw zichtbaar werd nadat een deel van de kust was weggeslagen. Er zijn resten gevonden van huizen uit de bronstijd (2500-1500 v.Chr) en de daarop volgende ijzertijd. In die tijd is er ook een broch gebouwd waarvan de resten nu nog zo'n 2,40 meter hoog zijn, maar oorspronkelijk was hij waarschijnlijk zo'n 6 meter hoog. De Vikingen hebben er een longhouse met bijgebouwen neergezet en in de 16e eeuw is Sumburgh House gebouwd, sinds het einde van de 17e eeuw is het huis verlaten en vervallen tot een ruïne.

De laatste stop was bij de tombolo tussen het hoofdeiland en St Nininian's Isle, de grootste tombolo van het Verenigd Koninkrijk. Een tombolo is een zandlopervormig strand dat ontstaat doordat golven aan beide zijden rondom een eiland stromen en in het midden samenkomen. Zand en stenen die door de golven worden meegenomen zakken op dat punt naar de bodem en vormen zo een strand. We hebben een stukje over de tombolo gelopen, maar we zijn niet helemaal naar het eiland gegaan.

Ten westen van het zuidelijke deel van het hoofdeiland liggen meerdere eilanden, de grootste drie, Trondra, West Burra en East Burra zijn middels bruggen en dammen met het hoofdeiland en elkaar verbonden. Op West Burra hebben we twee stranden die in een baai liggen, Meal Beach en Minn Beach, bekeken en er wat gewandeld.

Scalloway was tot 1708 de hoofdstad van de Shetland eilanden. Hier hebben we het museum bekeken wat voor een groot deel gewijd is aan de Shetland Bus. Dit was tijdens de Tweede Wereldoorlog onderdeel van het Noorse verzet waarbij met vissersboten mensen vanuit Noorwegen naar de Shetland eilanden werden gebracht. Naast het museum staat het kasteel van Scalloway, maar dat was helaas gesloten.

Op maandag 29 en dinsdag 30 juli hebben we diverse plaatsen op West Shetland bezocht, hoewel niet allemaal even interessant of boeiend. Er liggen in dit westelijke deel diverse kleine plaatsen en er zijn maar weinig voorzieningen. Het was dus ook niet zo eenvoudig om bijvoorbeeld ergens te lunchen of koffie te drinken.

Op maandag was de eerste stop bij de Scord of Weisdale, een uitzichtspunt langs de weg met een adembenemend uitzicht over de Weisdale Voe en de ruige rotskust.

Michaelswood is een stuk bos ter herinnering aan de in 1996 op 21 jarige leeftijd overleden Michael Ferrie die hier vaak met zijn hond kwam wandelen. Het is mooi aangelegd park met wandelpaden en waar van alles is te zien en ook voor kinderen is er gelegendheid om te spelen.

Niet ver van Michaelswood ligt de eerste originele Cake Fridge van de Shetland eilanden. Het is in principe een grote koelkast langs de kant van de weg waar je 24/7 van alles kan kopen. Op Shetland vindt je wel meer van deze Cake Fridges of Honesty Boxes langs de weg waar je iets te eten of the drinken kan kopen.

Op een paar honderd meter van de Cake Fridge vindt je de Burn of Lunklet. Een burn is een stroompje of klein riviertje dat vanuit de heuvels naar een groter water stroomt en ontstaat omdat het zoveel regent en het water zich een weg zoekt naar beneden. We zijn een stuk langs de Burn of Lunklet gewandeld tot aan de waterval met een klein meertje wat door de lokale jeugd als natuurlijk zwembad wordt gebruikt. De waterval, Ramnahol geheten, is één van de bekendste en grootste watervallen van de Shetlands. De naam Ramnahol is oud-noors en betekent Poel van de Raven.

Na de wandeling bij de Burn of Lunklet zijn we weer terug gereden richting Aith en voor Michaelswood richting Vementry gegaan. Alhoewel we niet naar Vementry zelf zijn gegaan, dat is een onbewoond eiland waar je niet eenvoudig kan komen. Maar als je de weg helemaal uitrijdt kom je bij Vementry Farm waar we wederom een korte wandeling hebben gemaakt.

Vanuit Vementry een stuk naar het zuiden gereden om in de buurt van Sand de watervogels bekeken en de restanten van de St Mary's kapel. Deze kapel, waarschijnlijk gebouwd in de 16e eeuw door de bemanning van de Spaanse Armada, kijkt uit over het water van de Sand Voe.

De laatste stop op de eerste dag van ons bezoek aan West Shetland was bij één van de mooiste baaien van de Shetlands, Westerwick. Een smalle groene vallei die eindigt bij een keienstrand waar we ok de eerste en enige otter in het wild zagen. De baai wordt omzoomt door brandingspilaren, kliffen en grotten, een werkelijk spectaculair gezicht. Zeker toen we een stuk omhoogklommen en we deze indrukwekkende baai van boven konden aanschouwen.

Op dinsdag zijn we als eerste naar het meest westelijke punt van West Shetland gereden om de de restanten van drie watermolens uit het midden van de 19e eeuw bij Huxter te bekijken, maar ze zouden ook nog ouder kunnen zijn. Het bijzondere aan deze watermolens was dat het schoepenrad plat lag in plaats van rechtop stond. Na de molens te hebben bekeken zijn we nog een stukje verder gelopen, de kliffen op om te kijken hoe de golven stuksloegen tegen de kliffen. Er stond namelijk een behoorlijke wind.

De volgende stop was maar kort, bij de Scord of Brouster. Hier zijn de restanten van een neolitische nederzetting te zien. De nederzetting was bewoond van ongeveer 3000 tot 1500 v.Chr. Staand op een heuvel zijn wat restanten van woningen te zien. Behalve dat er vanaf de heuvel een mooi uitzicht was vonden we het verder niet heel boeiend.

De volgende stop daarentegen was een stuk interessanter, de restanten van de 'tempel' van Stanydale. De nederzetting van Stanydale is ontdekt in 1949 en geschat wordt dat deze bewoond was in de periode van 3000 tot 2000 v.Chr. Er werd gedacht dat het een tempel was omdat het lijkt op de tempels die op Malta zijn gevonden. Maar het zou ook de woning van een belangrijk persoon kunnen zijn geweest of een dorpshuis. Stanydale is één van de weinige plaatsen op de Shetland eilanden vanwaar de zee niet is te zien.

Op de ferry van Aberdeen naar Lerwick hadden we werk gezien van Sarah Kay, een kunstenares op de Shetlands, wat we wel mooi vonden. Voor woensdag 31 juli hadden we een afspraak met haar gemaakt om haar atelier te bezoeken. Naast een atelier heeft ze ook een grote tuin die uitkijkt over Scalloway. We hebben bij haar ook een kunstwerk besteld voor onze woonkamer. Het was echter nog niet af, een paar weken nadat we terug waren heeft ze het opgestuurd, waar overigens nog heel wat kosten mee gemoeid waren voor de verzending en de invoerrechten. Beter hadden we iets kunnen kopen wat al af was.

De middag van woensdag 31 juli hebben we twee gebieden ten noorden van Lerwick bezocht, Nesting en Lunnasting. Als eerste naar de meest oostlijke punt van Nesting gereden, Neap, voor een korte wandeling over deze landtong.

Op Lunnasting hebben we de Lunna Kirk bezocht. Deze kerk is gebouwd in 1753 op de plaats waar eerst een mausoleum stond. Lunna is bekend als de basis voor de Shetland Bus, de vissersboten die in de Tweede Wereldoorlog spionnen, saboteurs naar Noorwegen smokkelden en vluchtelingen mee terug namen.

De laatste stop was bij de vissershaven van Lower Voe waar we een korte wandeling hebben gemaakt.

Op Arjans verjaardag hebben we een kort bezoek aan twee uitzichtpunten in Delting. Bij de Ayres of Swinister is het vastland van de Shetlands met een paar tombolo's verbonden met het eilandje Fora Ness. Vervolgens kort bij een uitzichtspunt met zicht op de Easter Hill of Dale gestopt om van het schitterende uitzicht op de Colla Firth.

Vervolgens zijn we naar het eilandje Muckle Roe gereden waar we een schitterende wandeling hebben gemaakt aan de zuidkant van het eiland. Op het strand hebben we eerst onze meegebrachte lunch gegeten en vervolgens zijn we naar de vuurtoren van Muckle Roe gelopen met onderweg schitterende vergezichten. Aangekomen bij het vuurtorentje hebben we, gezeten op de rotsen, van het uitzicht genoten.

Na de wandeling zijn we naar Brae gereden naar het Brae Hotel waar we de komende drie nachten zullen overnachten om van daaruit het noordelijke deel van de Shetlands te bezoeken.

Vrijdag 2 augustus hebben we de twee meest noordelijke eilanden van de Shetlands bezocht, Yell en Unst. Hiervoor zijn we eerst naar Toft gereden om vandaar met de ferry over te steken naar Ulsta op Yell. Via de hoofdweg op Yell zijn we naar het noorden van het eiland met onderweg diverse kortere en langere stops zoals bij de dubbele tombolo bij de Ness of Sound en West Sandwick waar één van de beste zandstranden van Yell is te vinden.

Aan de noordkant van het eiland ligt Gloup waar we het monument ter nagedachtenis aan de ramp van Gloup hebben bekeken. Tijdens een storm in juli 1881 vergingen 10 vissersboten op zee waarbij 58 mannen om het leven kwamen waarvan meer dan de helft uit Gloup. Dit monument in Gloup is 100 jaar na de ramp in 1981 geplaatst en het vermeldt de namen van de mannen die bij deze ramp zijn omgekomen. Het monument laat een vrouw met baby zien die over de zee uitkijkt en het representeert de 34 vrouwen die als weduwe in Gloup achterbleven en hun 85 vaderloze kinderen.

Vanuit Gloup zijn we langs de noordoost kust van Yell naar Gutcher gereden om vandaar met de ferry over te steken naar het eiland Unst. Hier zijn we kort gestopt bij de grootste staande steen van de Shetlands, de Bordastubble Standing Stone van 3,60 meter hoog en een omtrek van 6,70 meter. vandaar doorgereden naar Baltasound waar we bij het meest noordelijke postkantoor in Groot Brittanië onze meegebrachte lunch hebben opgegeten op wat bankjes die daar stonden. In de 19e en 20e eeuw was Baltasound een belangrijke plaats voor de haringvisserij en de verwerking ervan. In 1880 werd het de grootste haven voor de haringvisserij in Europa. Na de Eerste Wereldoorlog ging het snel bergafwaarts met de haringvisserij in Baltasound. Ten noorden van Baltasound ligt Haroldswick wat wellicht de plaats was waar de eerste Vikingen aan land kwamen op de Shetlands. Op Unst zijn namelijk de resten gevonden van zo'n 60 Viking langhuizen en bij Haroldswick staat dan ook een replica van zo'n langhuis die bezocht kan worden. Verder staat daar ook de Skidbladner, een replica op ware grootte van het Gokstad schip wat in 1880 in een Viking begraafplaats in Noorwegen is gevonden.

Na het bezoek aan dit stuk Viking historie zijn we terug gegaan naar de ferry om weer terug te gaan naar Yell, daar zijn we langs de oostkust terug gereden naar Unsta. Onderweg nog een paar keer gestopt. Onder andere bij het Witte Wijf aan de kust bij Otterswick. Dit is het boegbeeld van een Duits schip, de Bohus, dat in 1924 tijdens een zware storm verging. Het boegbeeld spoelde een paar dagen later aan en staat nu aan het water uitkijkend over de plaats waar de Bohus verging. De laatste stop was in Burravoe bij het Old Haa museum, maar het museum was echter al gesloten. We hebben alleen het monument, een propeller, die bij het museum staat ter nagedachtenis aan de vliegers die hier in 1942 zijn neergestort bekeken. En verder is er bij het museum een kunstwerk van een zeemeeuw met jongen, een monument ter ere van de fotograaf Bobby Tulloch.

Op zaterdag 3 augustus hebben we Northmavine bezocht, het noordwestelijke deel van Shetland. Met een landengte, Mavis Grind geheten, zit het aan het hoofdeiland vast. Dit vormt ook de grens tussen de Noordzee en de Atlantische oceaan. Hieronder een panoramafoto genomen vanaf bovenstaande heuvel met links de Noordzee en rechts de Atlantische oceaan.

Vervolgens een stop gemaakt bij de Heads of Grocken waar we nog een stuk door een weiland moesten lopen om bij de rand van de kliffen te komen alwaar we een schitterend zicht hadden op de kliffen en brandingspilaren, The Drongs, in de zee. Het woord Drongs komt van het Oud-Noorse woord drangr wat vrijstaande rots pilaar betekent. Niet ver van de Heads of Grocken bevindt zich het Braewick Café and Restaurant waar we koffie met gebak hebben gegeten nog voor Arjans verjaardag.

Niet ver van Braewick bevindt zich een zeer indrukwekkende stuk kust, Eshaness. Bij de vuurtoren van Eshaness hebben we geparkeerd en vandaar een mooie wandeling gemaakt over de indrukwekkende kliffen. We hadden prachtig weer met schitterende uitzichten. Een mooie plek met indrukwekkende rotsformaties en vogels die in holen in de steile klifwanden nestelen. Na de schitterende wandeling zijn we terug gereden met een korte stop bij Stenness en vervolgens zijn we naar het Tangwick Haa Museum gegaan over de historie van Northmavine. In de tuin bij het museum hebben we wat gedronken. Vervolgens zijn we naar het noorden van Northmavine gereden, naar Sandvoe, waar we opnieuw een korte wandeling hebben gemaakt.

Zondag 4 augustus zijn we naar onze laatste verblijfplaats op de Shetland eilanden gegaan. Een B&B op het eiland Bressay. Vanuit Lerwick vaart er een ferry in een paar minuten naartoe. Voor de overtocht hebben we nog een kort bezoek gebracht aan de Clickimin broch in Lerwick. Deze broch is waarschijnlijk zo'n 2100 tot 2400 jaar geleden gebouwd.

Na het bezoek aan de broch zijn we naar de haven gereden voor de korte overtocht, zo'n 10 minuten, naar het eiland Bressay aan de overkant van de Bressay Sound tegenover Lerwick.

Omdat we vrij vroeg op Bressay aankwamen konden we nog niet naar het appartement. Als eerste zijn we naar het Speldiburn Café voor koffie en een eenvoudige lunch. Vervolgens zijn we naar de vuurtoren van Bressay gereden gelegen aan de zuid-west kant van het eiland. De witte 16 meter hoge vuurtoren is gebouwd in 1858. Na het bezoek aan de vuurtoren en omgeving zijn we naar ons volgende verblijf, Midgarth House, gegaan. Niet ver van de vuurtoren, maar niets is ver op Bressay. We werden verwelkomd door de vriendelijke eigenaresse die ons naar ons ruime appartement met keuken bracht. We zaten in appartement Cullingsbrough waar we drie nachten zullen verblijven.

Nadat we ons in het appartement hadden geïnstalleerd hebben we nog wat over Bressay gereden, als eerste naar het noorden van Bressay, naar Gunnista vanwaar je een mooi uitzicht over de zee hebt. een stukje zuidelijker aan de kust, tegenover Lerwick, vindt je Cruester. Hier zijn nog restanten te zien van de vroegere haringvisserij uit het begin van de 20e eeuw. Het laatste bezoek deze dag was aan Culliesbrough, we hebben geparkeerd bij Setter en zijn vandaar naar de ruïnes van Culliesbrough gewandeld. De laatste mensen vertrokken in 1899 uit Culliesbrough en sindsdien is het verlaten. Op de begraafplaats bij de restanten van St Mary's kapel uit de 10e eeuw staat een replica van de Bressay steen, een picten steen uit de 8e of 9e eeuw die in het oghamschrift aangeeft dat Culliesbrough een belangrijke heilige plaats was in vroeg Christelijk Shetland.

De volgende twee dagen hebben we ook op Bressay doorgebracht en nog een aantal dingen bezocht. Alhoewel we overigens het meeste al direct op de dag van aankomst hadden gezien, drie nachten op Bressay was achteraf gezien één nacht teveel. Of we hadden op de dag van aankomst op Bressay later moeten gaan zodat we die dag niet meteen het meeste al hadden bekeken.

Vlakbij waar de ferry vanuit Lerwick aankomt op het eiland staat het Bressay Heritage Centre waar informatie over de 6000 jaar oude historie van Bresay is te vinden. Maar helaas was het centrum gesloten en het zou pas open gaan als we weer van het eiland waren vertrokken. Naast het heritage centre is de Burnt Mound te vinden die we wel hebben bekeken. Burnt mounds stammen uit de bronstijd maar waar ze voor werden gebruikt is niet bekend. Ze bestaan in het algemeen uit verbrande stenen die werden verhit en vervolgens in het water werden gegooid.

Een volgend bezoekje was aan het centraal op Bressay gelegen Loch of Brough om daar een wandeling rond het meer te maken. Maar we waren nog maar net aan de wandeling begonnen toen we door een regenbui werden overvallen. Dit meer is ook de bron van de watervoorziening van het eiland. Bij het meer zijn de laatste jaren bomen geplant in een poging om een groter biodiversiteit te verkrijgen.

Ten oosten van Bressay ligt nog een klein eilandje, Noss, waar heel veel vogels nestelen op de kliffen. Vanaf Bressay kun je daar met een klein bootje naar toe. Maar door de harde wind waren de golven te hoog en voer het bootje niet. We hebben ook nog geprobeerd om vanuit Lerwick met een georganiseerde trip te gaan, maar ook die ging niet omdat de deining te hoog was. We zijn zowel op maandag als dinsdag gaan kijken. Dinsdag was het weer een stuk beter, maar de golven waren helaas nog steeds te hoog.

Woensdag 7 augustus was onze laatste dag op de Shetland eilanden. 's Ochtends zijn we met de ferry vanuit Bressay weer terug gegaan naar Lerwick. Omdat de ferry naar Aberdeen pas aan het einde van de middag vertrok hebben we nog twee dingen in Lerwick bekeken, de Lerwick Brewery ten noordwesten van Lerwick en het Shetland Museum bij de haven van Lerwick.

Als eerste dus de Lerwick Brewery bezocht. We kregen een rondleiding door de brouwerij met uitleg over het brouwproces en na afloop heeft Arjan nog een kleine proeverij gedaan.

Vlakbij de haven staat het gratis toegankelijke Shetland Museum and Archives. In dit museum laten ze veel over de historie, cultuur en gebruiken van de Shetland eilanden zien. Vanaf de pre-historie tot het heden. In het verleden was er ook veel handel tussen Nederland en Shetland, met name op het gebied van de visserij op haring. Hiervan is ook het één en ander te zien in het museum.

Na het bezoek aan het museum zijn we naar de nabijgelegen ferryterminal gereden om in te schepen voor de terugvaart naar Aberdeen. Iets na vijf uur werden de trossen los gegooid en lieten we de Shetland eilanden achter ons en terwijl we door de Bressay Sound voeren wierpen we nog wat laatste blikken op Lerwick en Bressay.

De volgende ochtend kwamen we aan in Aberdeen en zijn we richting het zuiden gereden. Omdat we op de boot geen ontbijt hadden genomen zijn we net ten zuiden van Aberdeen in Stonehaven gestopt om bij een cafeetje te ontbijten. Na het ontbijt zijn we naar de Kelpies gereden. Dit zijn twee enorme paardenhoofden niet ver bij het Falkirk wiel vandaan waar we op de heenreis zijn gestopt en waarvandaan de Kelpies ook te zien waren. Een kelpie is een mythisch wezen uit de Schotse mythologie. Het is een watergeest, die altijd leeft in de buurt van meren, moerassen en zeeën. Hij kan verschillende gedaantes aannemen. Meestal verandert hij in een paard. Deze kelpies bij Falkirk zijn beide 30 meter hoog en één kelpie bestaat uit 900 roestvrijstalen platen en weegt 300 ton, hij staat op een fundering die 1200 ton weegt en 40 meter diep gaat.

Na het bezoek aan de Kelpies zijn we verder naar het zuiden gereden, naar Doncaster, waar we één nacht hebben overnacht in een hotel.

Vanuit Doncaster zijn we de volgende dag naar Harwich gereden. Onderweg hebben we een bezoek gebracht aan Bury St. Edmunds waar we de kathedraal hebben bekeken en een wandeling hebben gemaakt door de uitgestrekte en schitterende abdijtuin. Van deze abdij, waarvan de bouw in 1081 begon, zijn nu alleen nog de ruïnes over, maar de tuinen zijn prachtig en lonen zich voor een mooie wandeling.

Vanuit Bury St. Edmunds zijn we naar Harwich gereden waar we de laatste nacht van deze vakantie in de Seaview B&B verbleven. Vanuit de B&B zijn we langs de zee naar het oude centrum van Harwich gewandeld om in een restaurant te gaan eten. Harwich hebben we verder niet bekeken, dat hebben we tijdens onze vakantie naar East Anglia in 2019 al gedaan.

De volgende ochtend zijn we naar de haven gereden voor de laatste ferryovertocht van Harwich naar Hoek van Holland. Terug in Nederland duurde het erg lang voor we door de douane waren, de beambten zeiden dat het komt omdat Engeland niet meer in de EU zit, maar daar hebben we eerder in Frankrijk toen we vanuit Dover naar Calais gingen geen last van gehad, dus dat is iets van de Nederlandse douane.