Vakantie China 2011

Op dinsdag hebben we eerst wat uitgeslapen tot half acht. Na het ontbijt zijn we zelfstandig vertrokken naar de Tempel van de Hemel met een taxi. De laatste 2 dagen in Peking waren nl ter vrije besteding. De Tempel van de Hemel is niet zo ver van het hotel het was dus ook maar een kort en niet te duur ritje, 10 yuan, ongeveer 1 euro. Eenmaal in het park rondom de tempel zagen we daar nog diverse mensen dansen. Dat is hier een traditie dat de mensen 's ochtend in het park dansen of bijvoorbeeld aan Tai chi doen. Bij de tempel hebben we een all-in kaartje gekocht. Tegenwoordig moet je voor ieder onderdeel van de tempel namelijk een los kaartje kopen. De Tempel is één van de belangrijkste van Peking en vooral bekend door de karakteristieke Hal van het Oogstoffer. Tegenwoordig kun je daar niet meer naar binnen, vroeger kon dat nog wel. Je kan nu alleen vanachter een hek naar binnen kijken. Voor de bouw van deze hal zijn geen spijkers gebruikt. Het dak bestaat uit blauwe dakpannen die de hemel moeten voorstellen en het wordt gedragen door houten pilaren waarvan de vier grootste pilaren in het midden de vier seizoenen symboliseren. Het was verder ook hier weer verschrikkelijk druk met vooral Chinezen. Vanaf de Hal van het Oogstoffer zijn we via de 360 meter lange Danbi brug naar het Keizerlijke Gewelf van de Hemel gelopen. Rondom dit Keizerlijk Gewelf loopt de echo muur. Als je daar tegen praat zou iemand anders die een eind verder langs de muur staat je moeten kunnen horen. Maar er staat een hek voor dus je kon er niet makkelijk bijkomen en verder waren er zoveel Chinezen dat je elkaar amper kon verstaan als je gewoon tegen elkaar sprak. Vanaf het Keizerlijke Gewelf was het nog een klein stukje lopen naar het Altaar van de Hemel. Dit is een rond platform op drie lagen met marmeren stenen. In het midden van het altaar ligt een ronde steen, het Hart van de Hemel waar de keizer vroeger bad voor goed weer. Door het ontwerp van het altaar werd het geluid van het gebed versterkt hetgeen de communicatie met de Hemel verbeterde. Ook hier konden we door de aanwezigheid van grote aantallen Chinezen dit niet uitproberen. Het hele complex is behoorlijk uitgestrekt en we zijn dan ook vrij lang binnen de poorten gebleven voordat we alles hadden gezien.

Eenmaal buiten hebben we geprobeerd een taxi te krijgen naar het Tiananmenplein. Dat kostte nogal wat moeite. De eerste vroeg 80 yuan, wij boden 20. Hij moest lachen en vervolgens liepen we weg. 80 yuan is namelijk veel te veel. Een andere chauffeur wilde niet en vervolgens zijn we naar de straat gelopen om een taxi aan te houden. De eerste chauffeur kwam toen weer achter ons en zei dat hij het voor 20 euro wilde doen. Euro lijkt qua uitspraak in het Engels wel wat op yuan en als je niet oplet word je als toerist dus flink genaaid. 20 euro is namelijk ongeveer 200 yuan. Wij hadden het door en zeiden direct 20 yuan. Hij zei weer 20 euro. We zijn snel verder gelopen en hebben op straat een taxi aangehouden die ons voor 19 yuan naar het plein bracht. Daar eerst wat gedronken alvorens we een wandeling zijn gaan maken over het grootste plein van de wereld. Voor het mausoleum van Mao stond een lange rij mensen in de hitte te wachten tot ze langs het lichaam van de Grote Roerganger konden schuifelen. Verder is het plein niet zo boeiend en we zijn doorgelopen naar de noordkant van het plein waar zich de ingang van de Verboden Stad bevind.

Daar was het ook een enorme drukte van mensen die naar binnen wilden, voornamelijk uiteraard Chinezen. We moesten een tijdje in de rij staan voor een kaartje voor we naar binnen konden. De Verboden Stad werd gebouwd tussen 1406 en 1420 en van hieruit bestuurden de Chinese keizers van de Ming- en de Qing-dynastie hun rijk. Het is een enorm groot complex met 9999 kamers (alleen de Hemel heeft 10000 kamers). Werkelijk indrukwekkend, maar als je een aantal van de kamers hebt gezien heb je ze allemaal wel gezien. Ze lijken veel op elkaar, zeker aan de buitenkant. De één wat groter dan de ander maar toch veel hetzelfde. Allemaal kun je ze toch niet bekijken. In de Verboden Stad is ook een deel van de film 'The last Emperor' opgenomen. Als je deze film bekijkt nadat je in de Verboden Stad bent geweest zul je veel plaatsen in de film herkennen. Wij hebben slechts een klein deel van de gehele Verboden Stad gezien omdat je daar wel minstens een hele dag voor kan uittrekken. We zijn wel bij de 9 Drakenmuur gaan kijken. Voor dat gedeelte van de Verboden Stad moet extra toegangsgeld worden betaald. Verder hebben daar nog een juwelententoonstelling van de keizer bekeken en de tuin. Na een paar uur hier te hebben rondgelopen zijn we er uit gegaan. Eenmaal buiten probeerden we een taxi te krijgen. TK had ons eerder al gezegd dat dat lastig was en dat er speciale bussen naar de voorkant van de Verboden Stad reden. Bij de bussen was het zo druk dat we toch maar hebben geprobeerd om een taxi te krijgen. Dat was dus erg lastig maar het is uiteindelijk toch gelukt om met een taxi terug bij het hotel te komen.

's Avonds hebben we met de hele groep gegeten, onder andere de beroemde Peking Eend. De eend wordt aan tafel door de kok in dunne plakjes gesneden. Het vlees leg je op een soort pannenkoekje op je hand en je doet er vervolgens saus overheen en wat groente waarna je het geheel kan opeten. Het vlees is door het vel dat er nog aan zit erg knapperig. Na de maaltijd zijn we naar het vlakbij gelegen Red Theatre gegaan om daar een Kung Fu show te bekijken. Hier werd in theatervorm, met veel dans en spektakel, het verhaal verteld van een jongen die in een klooster opgroeide tot een krijger monnik. Helaas mochten er in het theater geen foto- of video-opnamen worden gemaakt. Op de website van het theater zijn wel een aantal foto's te bekijken. Tickets voor de show kun je reserveren via deze site of voornoemde site van het theater. Na het bezoek aan het theater zijn we met het openbaar vervoer terug gegaan naar het hotel.

De laatste dag in Peking hebben we na het ontbijt eerst onze spullen ingepakt. We hadden de kamer tot 3 uur extra bijgeboekt zodat we voor vertrek nog even konden douchen. Als eerste zijn we naar de taoistische Dongyue tempel gegaan. Hilleke had in de reisgids een foto zien staan van beelden in deze tempel en die zagen er wel bijzonder uit. Het kostte wel wat moeite om een taxi te vinden die wist waar het was en ons er heen kon brengen. Maar dat is uiteindelijk toch gelukt. De tempel is niet zo groot maar er zijn allelei kamers met de beelden die allerlei situaties uitbeelden. Sommige beelden zien er vrij normaal uit, maar sommige zien er ook heel vreemd uit. Na het bezoek aan deze tempel zijn we naar het Hardrock Café gegaan met een taxi. Ook nu kostte het wel wat tijd om een taxi te vinden die ons er heen wilde brengen. En degene die het wilde wist ook niet waar het was, maar met behulp van de GPS zijn we er toch gekomen. Het Hardrock Café in Peking bestaat overigens niet meer. We hebben er wat wat gegeten en gedronken en daarna zijn we terug gegaan met een taxi naar het hotel. We hadden ook nog naar de Lamatempel willen gaan, maar daar was geen tijd meer voor. Hierdoor hadden we wat extra rust in het hotel voor we om 4 uur met een bus naar het station vertrokken.

Het station, Beijing West, is het grootste en drukste treinstation van Azië. Al snel waren we op het station. Marc had kaartjes voor de VIP wachtruimte geregeld en ook dat we als eerste in de trein konden. Maar voordat het zover was hebben we nog wat door het station gelopen om wat eten en drinken voor onderweg in te slaan. Hilleke heeft nog een nieuwe rugzak gekocht die na een paar minuten al kapot ging. Die hebben we dus nog omgeruild. Om ongeveer half 7 konden we naar de trein en hebben we onze plaatsen opgezocht. Om even na 7 uur vertrokken we voor de ruim 12 uur durende reis naar Pingyao.