Vakantie Zuidelijk Afrika 2022

Maandag 18 juli zijn we 's avonds al naar een hotel bij Schiphol gegaan omdat we de volgende morgen al op tijd op Schiphol wilden zijn in verband met de te verwachten lange wachttijden. De auto konden we bij het hotel laten staan en de volgende ochtend zijn we om 6 uur met een shuttlebusje van het hotel naar het vliegveld gegaan. De vlucht zou om 10:45 vertrekken en het reisbureau had aangeraden zo'n 4 uur voor vertrek op het vliegveld te zijn. Eenmaal op Schiphol bleek de drukte wel mee te vallen, er stonden wel heel veel mensen buiten maar die vlogen waarschijnlijk binnen Europa. Uiteindelijk waren we nog redelijk snel door de incheck, security en de paspoortcontrole.

Bij het inchecken ging er nogal wat mis, we hadden gevraagd om de bagage niet door te boeken naar Windhoek, maar dat we die in Johannesburg wilden hebben. Achteraf bleek dat dat alleen was gedaan voor Hilleke's bagage en dat de koffers van Arjan en Ciska wel direct waren doorgeboekt naar Windhoek.
Rond half negen zaten we al aan de koffie en moesten we nog meer dan anderhalf uur wachten tot we aan boord konden. Uiteindelijk vertrokken we om 11:15 voor de 10 uur durende vlucht naar Johannesburg. Tijdens de vlucht hebben we ons vermaakt met films kijken en spelletjes spelen. 's Avonds om 21:15 landden we op het vliegveld van Johannesburg, OR Tambo International Airport.

Omdat we de volgende dag doorvlogen naar Windhoek hadden we een overnachting geboekt in het City Lodge OR Tambo Hotel op het vliegveld. Met alleen Hilleke's koffer zijn we naar het hotel gelopen, gelukkig hadden we de bagage over alle koffers verdeeld zodat we wel allemaal schone kleding hadden. Na te zijn ingecheckt in het hotel en de bagage in de kamers te hebben gebracht, hebben we in de bar van het hotel nog wat gedronken alvorens we naar bed zijn gegaan.

De volgende ochtend zaten we om half zeven aan het ontbijt omdat onze vlucht naar Windhoek om 10:40 zou vertrekken. Een uur later zijn we naar het vliegveld gelopen waar het in tegenstelling tot Schiphol zeer rustig was. Na het inchecken nog koffie gedronken. Precies op tijd vertrok de vlucht naar Windhoek waar we na een vlucht van zo'n anderhalf uur aankwamen. Hier bleek dat de koffer van Arjan niet was meegekomen en op het vliegveld van Johannesburg was achtergebleven. In verband met mogelijke bagageproblemen hadden we een tracker in iedere koffer gedaan, dus we konden zien dat Arjans koffer inderdaad nog op het vliegveld van Johannesburg was. Dus dat moesten we eerst nog regelen voor we de auto konden ophalen. Daar kregen we eerst een instructiefilm te zien over hoe op de meestal onverharde wegen in Namibië te rijden.

Toen we dan eindelijk de auto hadden zijn we naar het Utopia Boutique Hotel in de stad gereden. Daar aangekomen hebben we de rest van de middag niet veel meer gedaan, bij het zwembad gezeten, wat gegeten en gedronken. Om 17:30 kwam de hostess van Wild Africa die ons de papieren gaf voor de rest van onze reis in Namibië, hotel vouchers, kaart, routebeschrijvingen enz. Vervolgens hebben we bij een restaurant naast het hotel, Fresh&Wild, gegeten.

Donderdag de 21e hebben we Windhoek verkend, overigens een verder voor toeristen weinig interessante stad. Van het vliegveld hadden ze gebeld dat de koffer van Arjan was aangekomen. Die hebben we eerst opgehaald voordat we de stad zijn gaan verkennen. De bekendste attracties van Windhoek zijn de Christuskirche, het Zoo Park met de Olifantenkolom en het Kriegerdenkmal, het station en het Tintenpalast. Namibië is vroeger een Duitse kolonie geweest, dus je vindt er nog aardig wat duitse invloeden.

Als eerste zijn we naar de Christuskirche gereden waar we ook de auto hebben geparkeerd, een man die daar rondliep hem wel zou bewaken en vandaar hebben we de rest van de stad lopend bekeken. De kerk is gebouwd van 1907 tot 1910 en ze behoord tot de Duits sprekende Evangelisch Lutherse kerk in Namibië Vanaf de kerk zijn we naar het Zoo Park gewandeld. Dit was tot 1962 een dierentuin maar het is nu een openbaar park. In het park staan onder andere de Olifantenkolom en het Kriegerdenkmal. De eerste omdat hier bewijzen zijn gevonden dat er in de steentijd op olifanten zou zijn gejaagd. De tweede als eerbetoon aan de soldaten die in de oorlog tegen de Witbooi stam in 1893-94 zijn omgekomen.

Omdat het erg warm was hebben we in het restaurantje naast het park wat gedronken en vervolgens zijn we via de Werner List straat naar het station gewandeld. Bij het station staat nog wat spoorwegmaterieel uit vervlogen tijden en in het station is het zeker geen komen en gaan van reizigers, er vertrekken slechts een paar treinen per dag vanaf dit station. Vervolgens zijn we weer terug gelopen naar de auto, onderweg nog ergens geluncht wat allemaal erg lang duurde. Bij de auto de man die hem heeft bewaakt wat geld gegeven en vervolgens op zoek naar Penduka Village, een tip die we van Hillekes zus hadden gekregen. We hadden echter geen duidelijke routebeschrijving en ter plaatse wezen mensen ons in de verkeerde richting. Na nog wat te hebben rondgedwaald en gevraagd hebben we het opgegeven. Achteraf bleek dat we er erg dicht bij waren geweest, erg jammer dat we het niet hebben kunnen bezoeken. Vervolgens terug gereden naar het hotel.

Voor de avond hadden we gereserveerd bij Joe's Beerhouse, één van de bekendste restaurants van Windhoek waar we van een heerlijk wildtrio van koedoe, springbok en zebra hebben genoten. De springbok vonden we de malste en lekkerste van de drie. Ook Ciska, als vegetariër, heeft dit gegeten. Ze heeft deze vakantie die principes wat laten varen.

Vrijdag de 22e hebben we Windhoek verlaten en zijn we naar het zuid-westen gereden richting de kust. Naar Sesriem om daar de beroemde oranje zandduinen van de Sossusvlei te bezoeken. Tot Rehoboth was de weg nog geasfalteerd, vandaar namen we de C24 naar het westen en dat was een gravel weg. Onderweg zagen we regelmatig bomen met daarin de soms enorme nesten van de republikeinwever. Deze vogels leven in kolonies in dergelijke nesten die wel 7 meter groot en een ton zwaar kunnen worden. Soms zelfs zo zwaar dat bomen er onder bezwijken.

Op de Spreetshoogtepas kregen we een lekke band, dat dit al op de eerste echte reisdag gebeurde gaf geen goed gevoel voor de rest van de reis omdat we nog heel wat kilometers op gravelwegen moeten afleggen. Het leed werd echter goed gemaakt door een mooi uitzicht over de Namibische woestijn. Er stond daar ook een tafel met bankjes en we hebben er wat gegeten en gedronken. Nadat Arjan het wiel had gewisseld zijn we verder gegaan. Uiteindelijk was dit gelukkig de enige lekke band deze vakantie. Bij Solitaire zijn we gestopt om te tanken en wat te drinken en we hebben er de verzameling autowrakken bekeken. Daarna zijn we naar onze volgende overnachting nabij Sesriem gegaan, Desert Camp, hier kwamen we rond 17:30 aan. Dit kamp heeft geen restaurant, voor het diner en ontbijt moeten we naar de Sossusvlei Lodge in Sesriem. Voor de tweede avond hadden we een BBQ pakket besteld bij de receptie.

De volgende dag vroeg opgestaan, rond een uur of 7, en vervolgens naar de Sossusvlei Lodge voor het ontbijt. Daarna zijn we eerst naar een garage in Sesriem gegaan om de lekke band te laten reparen. Na een geslaagde reparatie reden we rond een uur of 10 door de poort de Sossusvlei in, onderdeel van het Namib-Naukluft National Park. De Sossusvlei is één van de bekendste attracties van het land, bekend van de witte klei- en zoutvlakte omringt door rood-oranje duinen, sommige wel honderden meters hoog. Na zo'n 40 kilometer vanaf de ingang zijn we gestopt bij Dune 40, we dachten dat het de veel bekendere Dune 45 was. Voordeel was wel dat er veel minder bezoekers waren, iedereen wil Dune 45 beklimmen. De klim naar boven door het losse zand is vrij pittig, Ciska ging in snel tempo naar de top, Arjan is tot ongeveer halverwege gegaan en Hilleke is er helemaal niet aan begonnen. Vanaf het duin heb je een schitterend uitzicht over de Sossusvlei en de omliggende duinen.

Na een klein uurtje zijn we verder gereden tot het einde van de weg waar we de auto hebben geparkeerd en vervolgens zijn we met een truck to vlakbij de Deadvlei gebracht, het laatste deel, ongeveer een kilometer, moesten we nog lopen. Het was behoorlijk warm en alleen Ciska en Arjan zijn er heen gelopen, Hilleke is onder een boom in de schaduw gaan zitten en heeft gewacht tot ze weer terug waren. De Deadvlei is bekend om de bomen die al jaren geleden zijn dood gedaan, maar nog steeds in vertwijfeling hun uitgedroogde, dorre taken naar boven richten, vragend om een druppel regen. Toen we even op één van de omgevallen boomstronken wilden gaan zitten werden we direct door een opzichter terecht gewezen dat dat niet de bedoeling was.

Eenmaal terug van de Deadvlei zijn we met een truck verder de Sossusvlei ingegaan tot aan een waterplas aan de voet van het Big Mamma duin. Dat hier water is, komt niet zo vaak voor. Hierdoor waren er ook heel wat vogels te zien.

Met de truck zijn we weer terug gegaan de de parkeerplaats waar de auto stond en hebben we in de schaduw van een boom onze meegebrachte lunch gegeten. Na de lunch zijn we terug gereden naar de lodge waar we 's avonds de BBQ hebben aangestoken voor het vlees uit het BBQ pakket wat we een dag eerder bij de receptie hadden besteld.

Zondag 24 juli werden we wakker met een storm! De wind loeide om de huisjes. Na het ontbijt, wederom bij de Sossusvlei Lodge, zijn we vertrokken naar Swakopmund aan de Atlantische kust. Het was een lange reisdag over gravelwegen met ook hele stukken wasbord. Diverse malen gestopt, onder andere bij de Steenbokskeerkring. Tenminste bij een bord wat deze lokatie aangeeft, de officiële Steenbokskeerkring ligt een paar kilometer noordelijker. een klein stukje verder ligt de Gaub pas. Een bochtig stukje weg tussen de rotsen. Verder is de weg behoorlijk saai en lang door een stoffige woestijn. De volgende stop was bij een bijzonder stuk rots in de woestijn, de Vogelfederberg. Een laag en langgerekt stuk rots wat door erosie al diverse intrigerende vormen had gekregen. Hier zijn we zo'n drie kwartier gebleven om op de rotsen te klimmen en van het uitzicht over de woestijn te genieten.

Vanaf de Vogelfederberg was het nog zo'n 50 km tot Walvisbaai aan de kust, je kon merken dat we richting de oceaan gingen. Het werd bewolkter en de temperatuur begon te dalen van zo'n 30 graden in de woestijn tot een frisse 13 graden in Walvisbaai. In Walvisbaai zijn we even gestopt om langs de zee te wandelen waar we ook een aantal flamingo's in het water hebben gezien. Heel erg lang hebben we niet gewandeld, we waren niet echt gekleed op de lage temperatuur.

Vanuit Walvisbaai was het nog een halfuur rijden langs de kust naar het ruim 30 km noordelijker geleden Swakopmund waar we drie nachten hebben overnacht in het Swakopmund Guesthouse, een mooi en groot guesthouse. Wij sliepen niet in het hoofdgebouw maar in een bijgebouw in een zijstraat tegenover het guesthouse. 's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Jetty 1905, een restaurant op de pier van Swakopmund.

We zijn twee hele dagen in Swakopmund en omgeving geweest, de eerste dag hebben we de stad bekeken. Het was er behoorlijk fris en we hebben dan ook warme kleding aangetrokken. Ciska en Hilleke hebben zelfs in Swakopmund nog handschoenen en een sjaal gekocht. In de stad vindt je ook nog veel namen die aan de vroeger Duitse kolonisator herinneren en ook gebouwen die in een duitse stijl zijn gebouwd. Een paar fraaie gebouwen zijn onder andere het Hohenzollern gebouw, in 1906 als hotel gebouwd en nu een nationaal monument. Een ander fraai pand is het Woermannhaus. Gebouwd in 1905 als het hoofdkantoor voor een handelsfirma en ook dit gebouw is tegenwoordig een nationaal monument. Bij de Kristall Galerie hebben we ons vergaapt aan vele schitterende gesteenten en kristallen. Hilleke heeft er nog een paar oorbellen gekocht. Ook is er 's werelds grootste stuk kwarts te zien met een gewicht van ruim 14 ton.

De tweede dag in Swakopmund was het weer erg koud en bewolkt. 's Nachts had het ook geregend. Na het ontbijt zijn we weer richting Walvisbaai gegaan, alleen nu verder dan tijdens de reis naar Swakopmund. We zijn naar de zoutwinning ten zuiden van Walvisbaai gereden om meer flamingo's en andere vogels te kunnen zien.

Voor de laatste middag in Swakopmund hadden we een trip geboekt om in de woestijn ten zuid-oosten van Swakopmund onder leiding van een gids op zoek te gaan naar dieren die in de extreme omstandigheden in de woestijn kunnen overleven. Op zoek naar de Little-5 in plaats van de Big-5. En om het helemaal mooi te maken was de bewolking inmiddels verdwenen en ook de temperatuur was wat aangenamer geworden. Eén van de dieren die we hebben gezien was de woestijngekko, in het Engels een webvoetgekko om de zwemvlies-achtige vergroeiingen tussen de tenen die dienen als een soort sneeuwschoenen waarmee hij beter over het zand kan rennen en er in kan graven.

Aan het einde van de tour hebben we met de jeeps nog wat door de duinen gecrosst en tenslotte hebben we nog vanaf een duintop naar de zonsondergang boven de oceaan gekeken.