Vakantie Spaanse Pyreneeën 2021

De Vall de Boí is een kleine vallei die is bezaaid met kleine dorpjes. Deze dorpjes zijn gebouwd rond eeuwenoude Catelaans-romaanse kerkjes uit de 11e en 12e eeuw met hun karakteristieke hoge klokkentorens. Tijdens de rit door de vallei hebben we diverse plaatsen en kerkjes bezocht. We zijn niet in overal in de kerkjes geweest, sommige hebben we alleen van de buitenkant gezien. Of omdat het er erg druk was, of omdat ze (al) gesloten waren. Verder moet je voor een aantal van de kerkjes ook toegang betalen. De volgende plaatsen en kerkjes hebben we bekeken:

Aan het einde van de vallei ligt een stuwmeer met stuwdam, de Estany de Cavallers. Via een kronkelige weg kun je de voet van de stuwdam bereiken vanwaar je een schitterend zicht over de Vall de Boí hebt. Eventueel kun je ook nog naar de bovenkant van de dam klimmen, maar dat hebben wij niet gedaan.

Na drie nachten in Villanova werd het tijd om verder naar het oosten te trekken op onze roadtrip door de Pyreneeën. Na nog een heerlijk ontbijt in het hotel zijn we vertrokken. Eerst weer naar het, vervolgens het oost en daarna naar het noorden naar Vielha. Dit ligt in de Vall d'Aran, de vallei der valleien. Zowel Vall als Aran betekenen allebei vallei. De vallei is gevormd door de Garonne rivier die uiteindelijk in Frankrijk bij Bordeaux in de oceaan stroomt. Bij aankomst in Vielha liepen we langs een panaderia, konden we eindelijk koffoe met gebak eten nog voor Arjans verjaardag. Vervolgens hebben we de Iglesia de Sant Miguel bezocht en wat door Vielha gewandeld wat verder ook niet een heel bijzondere plaats is.

Niet ver van Vielha ligt Arties, een mooi gelegen dorp waar de Garonne woest doorheen stroomt. Ook Arties is niet zo groot en we hebben een wandeling door het dorp gemaakt en op een terras langs de rivier hebben we wat gedronken.

Vanuit Arties verder naar het oosten gereden waarbij we kort gestopt zijn op het hoogste punt van de route, de op ruim 2 km hoogte gelegen Port de la Bonaigua pas. Hier liepen ook een aantal paarden los. Daarna zijn we doorgereden naar Esterri d'Àneu waar we hebben geluncht, we waren vrij laat dus er was niet veel keus meer. Na de lunch zijn we nog langs de rivier gewandeld die door Esterri d'Àneu om de romaanse brug uit de 13e eeuw te bekijken.

Vervolgens zijn we in één keer doorgereden naar Cardona, onze volgende stopplaats. We zijn in Cardona terecht gekomen omdat we deze vakantie pas steeds 1 of 2 dagen van te voren een volgende overnachting boeken en er verder weinig beschikbaar was. We hadden een appartement geboekt in het, naar later bleek, autovrije oude centrum van de stad. Maar ons navigatie systeem wist dat niet en dus we kwamen steeds bij straten uit waar we niet in konden. Uiteindelijk hebben we een parkeerplaats gevonden zo dicht mogelijk bij het appartement. Maar dat konden we vervolgens ook niet vinden, dus hebben we de eigenaresse gebeld die vrij snel bij ons was en ons naar het appartement, Casa Boutique nr 24, heeft gebracht wat in een overdekte zijstraat van de straat zat waar we het adres van hadden.

Het was een leuk, klein appartement boven een kleine kapel, de Capilla de Santa Eulalia aan het gelijknamig plein. Vanuit het appartement hadden we zicht op het kasteel van Cardona.

We zijn twee hele dagen in Cardona geweest, waarvan de eerste in Cardona zelf. Het is geen grote plaats, Cardona heeft maar ruim 4500 inwoners. Maar de stad heeft wel een oud centrum, niet heel groot uiteraard, met een aantal bezienswaardigheden. De tweede dag hebben we het kasteel van Cardona bezocht en de zoutmijn die bij de stad ligt. Voordat we Cardona introkken hebben we bij de Tourist Info, op minder dan 100 meter van ons appartement, wat informatie opgehaald voor een stadwandeling en over een bezoek aan zowel het kasteel als de zoutmijn.

De tweede dag hebben we de twee belangrijkste bezienswaardigheden van Cardona bezocht. In de ochtend het op een heuvel gelegen kasteel en daarna 's middags de zoutmijn.
De bouw van dit imposante kasteel begon zo'n 2500 jaar geleden. Gedurende de middeleeuwen was het kasteel de verblijfplaats van de Heren van Cardona. Onderdeel van het kasteel is de Catelaans-Lombardisch romaanse Sant Vicenç kapittelkerk. Het kasteel is gebouwd op een heuvel en torent daarmee hoog boven het omliggende landschap uit. En vanaf de 11e eeuwse Torre de la Minyona, een toren van 15 meter hoog en 10 meter in doorsnede heb je ook een mooi zicht op Cardona en de wijde omgeving.

In de middag zijn we naar de zoutmijn gereden, Montaña de Sal. Vanaf het informatiecentrum bij de mijn wordt je met een busje naar de veel lager gelegen ingang van de mijn gereden. Buiten de mijn ligt een grote grijze berg, deze is niet natuurlijk maar bevat het zoutafval wat niet bruikbaar was. Het zout werd al gewonnen in de neolitische tijd, 4500 jaar geleden. Het zout is hier zo'n 40 miljoen jaar geleden ontstaan toen hier nog zee was. Door de opkomst van onder andere de Pyreneeën werd het een meer dat op zijn beurt weer opdroogde en waardoor het zout achterbleef. De mijn is uiteindelijk in 1990 gesloten omdat het niet winstgevend meer was, dat markeerde het begin van economische en sociale crisis in Cardona waar de stad nog steeds niet helemaal uit is gekomen. Maar voor toeristen is nog steeds een klein gedeelte van de gangen toegankelijk en kan middels een rondleiding worden bezocht. Tijdens de ongeveer een uur durende rondleiding wordt door een gids het eea verteld, in het Spaans. We hadden echter wel een infoblad gekregen in het Engels, maar dat was duidelijk minder info dan wat de gids vertelde en onze beperkte kennis van het Spaans was hier bij lange na niet toereikend om het volledig te kunnen volgen. De mijn is schitterend om te zien, met zijn vele kleuren, stalactieten en stalagmieten lijkt het heel erg op een druipsteen grot.

Op zondag 8 augustus zijn we vertrokken uit Cardona en op weg gegaan naar onze volgende bestemming in Spanje, Figueres. Onderweg daarheen hebben we een bezoek gebracht aan de stad Vic. Vic is een stad met een mooi oud centrum. Zoals in vele Spaanse plaatsen heet ook hier het centrale plein Plaça Major (plaça is Catelaans voor het Spaanse plaza). Dit tamelijk grote plein is bedekt met zand. In de stad zijn de pro-Catelaanse gevoelens duidelijk aanwezig, grote posters op de muren met daarop afbeeldingen van de voorvechters voor een onafhankelijk Catalonië. Ook de Catelaanse vlag wappert aan vele balkons. Bij de Tourist Info is een wandelroute te krijgen en overal in de stad hangen richting bordjes voor deze wandelroute

De laatste dagen in Spanje hebben we doorgebracht in de stad Figueres in de Costa Brava. We verbleven hier vier nachten in Hotel Empordà aan de rand van de stad. Figueres is bekend door de surrealistische kunstenaar Salvador Dalí die er is geboren en overleden. Behalve in het Dalí museum kom je deze kunstenaar overal in de stad tegen. De eerste dag hebben we Figueres zelf bezocht. Vanuit het hotel zijn we naar het centrum gewandeld waar we eerst bij de Tourist Info wat informatie over de stad hebben opgehaald. Alvorens de stad te gaan verkennen hebben we eerst tegenover het geboortehuis van de kunstenaar koffie gedronken.

Aan het Plaça Gala i Salvador Dalí staat het Teatro-Museo Dalí, dit museum is in 1974 door de kunstenaar zelf opgericht. Toen we op het plein aankwamen stond er een lange rij bezoekers en op er hing een bord met voor welke tijdstippen er nog kaarten verkrijgbaar waren. Dat waren er niet veel meer. We hadden er helaas geen erg gehad om van te voren kaartjes te reserveren. Hilleke is in de rij gaan staan en Arjan is onderwijl wat foto's van de omgeving van het museum gaan maken. Het gebeurd niet vaak, maar deze keer hadden we geluk. Net voor Hilleke aan de beurt was bracht iemand twee kaartjes terug en konden we al om 13:15 het museum in. Het is een groot museum waar veel van de werken van Dalí te zien zijn. We hebben er een kleine twee uur doorgebracht en vervolgens zijn we nog om een deel van het museum heen gelopen om het dak met de eieren te bekijken.