Vakantie Zuidelijk Afrika 2022

Maandag 18 juli zijn we 's avonds al naar een hotel bij Schiphol gegaan omdat we de volgende morgen al op tijd op Schiphol wilden zijn in verband met de te verwachten lange wachttijden. De auto konden we bij het hotel laten staan en de volgende ochtend zijn we om 6 uur met een shuttlebusje van het hotel naar het vliegveld gegaan. De vlucht zou om 10:45 vertrekken en het reisbureau had aangeraden zo'n 4 uur voor vertrek op het vliegveld te zijn. Eenmaal op Schiphol bleek de drukte wel mee te vallen, er stonden wel heel veel mensen buiten maar die vlogen waarschijnlijk binnen Europa. Uiteindelijk waren we nog redelijk snel door de incheck, security en de paspoortcontrole.

Bij het inchecken ging er nogal wat mis, we hadden gevraagd om de bagage niet door te boeken naar Windhoek, maar dat we die in Johannesburg wilden hebben. Achteraf bleek dat dat alleen was gedaan voor Hilleke's bagage en dat de koffers van Arjan en Ciska wel direct waren doorgeboekt naar Windhoek.
Rond half negen zaten we al aan de koffie en moesten we nog meer dan anderhalf uur wachten tot we aan boord konden. Uiteindelijk vertrokken we om 11:15 voor de 10 uur durende vlucht naar Johannesburg. Tijdens de vlucht hebben we ons vermaakt met films kijken en spelletjes spelen. 's Avonds om 21:15 landden we op het vliegveld van Johannesburg, OR Tambo International Airport.

Omdat we de volgende dag doorvlogen naar Windhoek hadden we een overnachting geboekt in het City Lodge OR Tambo Hotel op het vliegveld. Met alleen Hilleke's koffer zijn we naar het hotel gelopen, gelukkig hadden we de bagage over alle koffers verdeeld zodat we wel allemaal schone kleding hadden. Na te zijn ingecheckt in het hotel en de bagage in de kamers te hebben gebracht, hebben we in de bar van het hotel nog wat gedronken alvorens we naar bed zijn gegaan.

De volgende ochtend zaten we om half zeven aan het ontbijt omdat onze vlucht naar Windhoek om 10:40 zou vertrekken. Een uur later zijn we naar het vliegveld gelopen waar het in tegenstelling tot Schiphol zeer rustig was. Na het inchecken nog koffie gedronken. Precies op tijd vertrok de vlucht naar Windhoek waar we na een vlucht van zo'n anderhalf uur aankwamen. Hier bleek dat de koffer van Arjan niet was meegekomen en op het vliegveld van Johannesburg was achtergebleven. In verband met mogelijke bagageproblemen hadden we een tracker in iedere koffer gedaan, dus we konden zien dat Arjans koffer inderdaad nog op het vliegveld van Johannesburg was. Dus dat moesten we eerst nog regelen voor we de auto konden ophalen. Daar kregen we eerst een instructiefilm te zien over hoe op de meestal onverharde wegen in Namibië te rijden.

Toen we dan eindelijk de auto hadden zijn we naar het Utopia Boutique Hotel in de stad gereden. Daar aangekomen hebben we de rest van de middag niet veel meer gedaan, bij het zwembad gezeten, wat gegeten en gedronken. Om 17:30 kwam de hostess van Wild Africa die ons de papieren gaf voor de rest van onze reis in Namibië, hotel vouchers, kaart, routebeschrijvingen enz. Vervolgens hebben we bij een restaurant naast het hotel, Fresh&Wild, gegeten.

Donderdag de 21e hebben we Windhoek verkend, overigens een verder voor toeristen weinig interessante stad. Van het vliegveld hadden ze gebeld dat de koffer van Arjan was aangekomen. Die hebben we eerst opgehaald voordat we de stad zijn gaan verkennen. De bekendste attracties van Windhoek zijn de Christuskirche, het Zoo Park met de Olifantenkolom en het Kriegerdenkmal, het station en het Tintenpalast. Namibië is vroeger een Duitse kolonie geweest, dus je vindt er nog aardig wat duitse invloeden.

Als eerste zijn we naar de Christuskirche gereden waar we ook de auto hebben geparkeerd, een man die daar rondliep hem wel zou bewaken en vandaar hebben we de rest van de stad lopend bekeken. De kerk is gebouwd van 1907 tot 1910 en ze behoord tot de Duits sprekende Evangelisch Lutherse kerk in Namibië Vanaf de kerk zijn we naar het Zoo Park gewandeld. Dit was tot 1962 een dierentuin maar het is nu een openbaar park. In het park staan onder andere de Olifantenkolom en het Kriegerdenkmal. De eerste omdat hier bewijzen zijn gevonden dat er in de steentijd op olifanten zou zijn gejaagd. De tweede als eerbetoon aan de soldaten die in de oorlog tegen de Witbooi stam in 1893-94 zijn omgekomen.

Omdat het erg warm was hebben we in het restaurantje naast het park wat gedronken en vervolgens zijn we via de Werner List straat naar het station gewandeld. Bij het station staat nog wat spoorwegmaterieel uit vervlogen tijden en in het station is het zeker geen komen en gaan van reizigers, er vertrekken slechts een paar treinen per dag vanaf dit station. Vervolgens zijn we weer terug gelopen naar de auto, onderweg nog ergens geluncht wat allemaal erg lang duurde. Bij de auto de man die hem heeft bewaakt wat geld gegeven en vervolgens op zoek naar Penduka Village, een tip die we van Hillekes zus hadden gekregen. We hadden echter geen duidelijke routebeschrijving en ter plaatse wezen mensen ons in de verkeerde richting. Na nog wat te hebben rondgedwaald en gevraagd hebben we het opgegeven. Achteraf bleek dat we er erg dicht bij waren geweest, erg jammer dat we het niet hebben kunnen bezoeken. Vervolgens terug gereden naar het hotel.

Voor de avond hadden we gereserveerd bij Joe's Beerhouse, één van de bekendste restaurants van Windhoek waar we van een heerlijk wildtrio van koedoe, springbok en zebra hebben genoten. De springbok vonden we de malste en lekkerste van de drie. Ook Ciska, als vegetariër, heeft dit gegeten. Ze heeft deze vakantie die principes wat laten varen.

Vrijdag de 22e hebben we Windhoek verlaten en zijn we naar het zuid-westen gereden richting de kust. Naar Sesriem om daar de beroemde oranje zandduinen van de Sossusvlei te bezoeken. Tot Rehoboth was de weg nog geasfalteerd, vandaar namen we de C24 naar het westen en dat was een gravel weg. Onderweg zagen we regelmatig bomen met daarin de soms enorme nesten van de republikeinwever. Deze vogels leven in kolonies in dergelijke nesten die wel 7 meter groot en een ton zwaar kunnen worden. Soms zelfs zo zwaar dat bomen er onder bezwijken.

Op de Spreetshoogtepas kregen we een lekke band, dat dit al op de eerste echte reisdag gebeurde gaf geen goed gevoel voor de rest van de reis omdat we nog heel wat kilometers op gravelwegen moeten afleggen. Het leed werd echter goed gemaakt door een mooi uitzicht over de Namibische woestijn. Er stond daar ook een tafel met bankjes en we hebben er wat gegeten en gedronken. Nadat Arjan het wiel had gewisseld zijn we verder gegaan. Uiteindelijk was dit gelukkig de enige lekke band deze vakantie. Bij Solitaire zijn we gestopt om te tanken en wat te drinken en we hebben er de verzameling autowrakken bekeken. Daarna zijn we naar onze volgende overnachting nabij Sesriem gegaan, Desert Camp, hier kwamen we rond 17:30 aan. Dit kamp heeft geen restaurant, voor het diner en ontbijt moeten we naar de Sossusvlei Lodge in Sesriem. Voor de tweede avond hadden we een BBQ pakket besteld bij de receptie.

De volgende dag vroeg opgestaan, rond een uur of 7, en vervolgens naar de Sossusvlei Lodge voor het ontbijt. Daarna zijn we eerst naar een garage in Sesriem gegaan om de lekke band te laten reparen. Na een geslaagde reparatie reden we rond een uur of 10 door de poort de Sossusvlei in, onderdeel van het Namib-Naukluft National Park. De Sossusvlei is één van de bekendste attracties van het land, bekend van de witte klei- en zoutvlakte omringt door rood-oranje duinen, sommige wel honderden meters hoog. Na zo'n 40 kilometer vanaf de ingang zijn we gestopt bij Dune 40, we dachten dat het de veel bekendere Dune 45 was. Voordeel was wel dat er veel minder bezoekers waren, iedereen wil Dune 45 beklimmen. De klim naar boven door het losse zand is vrij pittig, Ciska ging in snel tempo naar de top, Arjan is tot ongeveer halverwege gegaan en Hilleke is er helemaal niet aan begonnen. Vanaf het duin heb je een schitterend uitzicht over de Sossusvlei en de omliggende duinen.

Na een klein uurtje zijn we verder gereden tot het einde van de weg waar we de auto hebben geparkeerd en vervolgens zijn we met een truck to vlakbij de Deadvlei gebracht, het laatste deel, ongeveer een kilometer, moesten we nog lopen. Het was behoorlijk warm en alleen Ciska en Arjan zijn er heen gelopen, Hilleke is onder een boom in de schaduw gaan zitten en heeft gewacht tot ze weer terug waren. De Deadvlei is bekend om de bomen die al jaren geleden zijn dood gedaan, maar nog steeds in vertwijfeling hun uitgedroogde, dorre taken naar boven richten, vragend om een druppel regen. Toen we even op één van de omgevallen boomstronken wilden gaan zitten werden we direct door een opzichter terecht gewezen dat dat niet de bedoeling was.

Eenmaal terug van de Deadvlei zijn we met een truck verder de Sossusvlei ingegaan tot aan een waterplas aan de voet van het Big Mamma duin. Dat hier water is, komt niet zo vaak voor. Hierdoor waren er ook heel wat vogels te zien.

Met de truck zijn we weer terug gegaan de de parkeerplaats waar de auto stond en hebben we in de schaduw van een boom onze meegebrachte lunch gegeten. Na de lunch zijn we terug gereden naar de lodge waar we 's avonds de BBQ hebben aangestoken voor het vlees uit het BBQ pakket wat we een dag eerder bij de receptie hadden besteld.

Zondag 24 juli werden we wakker met een storm! De wind loeide om de huisjes. Na het ontbijt, wederom bij de Sossusvlei Lodge, zijn we vertrokken naar Swakopmund aan de Atlantische kust. Het was een lange reisdag over gravelwegen met ook hele stukken wasbord. Diverse malen gestopt, onder andere bij de Steenbokskeerkring. Tenminste bij een bord wat deze lokatie aangeeft, de officiële Steenbokskeerkring ligt een paar kilometer noordelijker. een klein stukje verder ligt de Gaub pas. Een bochtig stukje weg tussen de rotsen. Verder is de weg behoorlijk saai en lang door een stoffige woestijn. De volgende stop was bij een bijzonder stuk rots in de woestijn, de Vogelfederberg. Een laag en langgerekt stuk rots wat door erosie al diverse intrigerende vormen had gekregen. Hier zijn we zo'n drie kwartier gebleven om op de rotsen te klimmen en van het uitzicht over de woestijn te genieten.

Vanaf de Vogelfederberg was het nog zo'n 50 km tot Walvisbaai aan de kust, je kon merken dat we richting de oceaan gingen. Het werd bewolkter en de temperatuur begon te dalen van zo'n 30 graden in de woestijn tot een frisse 13 graden in Walvisbaai. In Walvisbaai zijn we even gestopt om langs de zee te wandelen waar we ook een aantal flamingo's in het water hebben gezien. Heel erg lang hebben we niet gewandeld, we waren niet echt gekleed op de lage temperatuur.

Vanuit Walvisbaai was het nog een halfuur rijden langs de kust naar het ruim 30 km noordelijker geleden Swakopmund waar we drie nachten hebben overnacht in het Swakopmund Guesthouse, een mooi en groot guesthouse. Wij sliepen niet in het hoofdgebouw maar in een bijgebouw in een zijstraat tegenover het guesthouse. 's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij Jetty 1905, een restaurant op de pier van Swakopmund.

We zijn twee hele dagen in Swakopmund en omgeving geweest, de eerste dag hebben we de stad bekeken. Het was er behoorlijk fris en we hebben dan ook warme kleding aangetrokken. Ciska en Hilleke hebben zelfs in Swakopmund nog handschoenen en een sjaal gekocht. In de stad vindt je ook nog veel namen die aan de vroeger Duitse kolonisator herinneren en ook gebouwen die in een duitse stijl zijn gebouwd. Een paar fraaie gebouwen zijn onder andere het Hohenzollern gebouw, in 1906 als hotel gebouwd en nu een nationaal monument. Een ander fraai pand is het Woermannhaus. Gebouwd in 1905 als het hoofdkantoor voor een handelsfirma en ook dit gebouw is tegenwoordig een nationaal monument. Bij de Kristall Galerie hebben we ons vergaapt aan vele schitterende gesteenten en kristallen. Hilleke heeft er nog een paar oorbellen gekocht. Ook is er 's werelds grootste stuk kwarts te zien met een gewicht van ruim 14 ton.

De tweede dag in Swakopmund was het weer erg koud en bewolkt. 's Nachts had het ook geregend. Na het ontbijt zijn we weer richting Walvisbaai gegaan, alleen nu verder dan tijdens de reis naar Swakopmund. We zijn naar de zoutwinning ten zuiden van Walvisbaai gereden om meer flamingo's en andere vogels te kunnen zien.

Voor de laatste middag in Swakopmund hadden we een trip geboekt om in de woestijn ten zuid-oosten van Swakopmund onder leiding van een gids op zoek te gaan naar dieren die in de extreme omstandigheden in de woestijn kunnen overleven. Op zoek naar de Little-5 in plaats van de Big-5. En om het helemaal mooi te maken was de bewolking inmiddels verdwenen en ook de temperatuur was wat aangenamer geworden. Eén van de dieren die we hebben gezien was de woestijngekko, in het Engels een webvoetgekko om de zwemvlies-achtige vergroeiingen tussen de tenen die dienen als een soort sneeuwschoenen waarmee hij beter over het zand kan rennen en er in kan graven.

Aan het einde van de tour hebben we met de jeeps nog wat door de duinen gecrosst en tenslotte hebben we nog vanaf een duintop naar de zonsondergang boven de oceaan gekeken.

Woensdag 27 juli zijn we weer vertrokken uit Swakopmund en in noordelijke richting langs de kust naar Twyfelfontein gereden. Een afstand van meer dan 400 km waarbij we wel zijn omgereden om onderweg nog het één en ander te bezoeken. Deze kust is ook bekend onder de naam Skeleton Coast door de vele schepen die hier zijn vergaan. Eén ervan is het Angolese vissersschip Zeila dat werd versleept naar India om gesloopt te worden maar onderweg op 25 augustus 2008 losbrak en op de kust liep bij Hentiesbaai. Nadat we vanaf het strand het wrak hadden bewonderd zijn we naar Cape Cross gegaan. Hier zijn duizenden zeehonden te zien die op de kust liggen en in de oceaan zwemmen, een indrukwekkend gezicht. Er zijn wandelpaden aangelegd zodat je gemakkelijk langs de zeehonden kan lopen om ze te bekijken.

Vanaf Cape Cross moesten we eerst weer een stuk terug rijden om ten noorden van Hentiesbaai de kust te verlaten richting Twyfelfontein. Onderweg zijn we gestopt in Uis om bij een leuk restaurantje, Cactus & Coffee geheten, wat te drinken. We zijn hier ongeveer een uur gebleven waarna we de laatste 150 km hebben gereden over vaak slechte wegen naar onze volgende overnachtingsplaats, de Twyfelfontein Country Lodge in Twyfelfontein in Damara Land. Mooi gelegen tegen een rots hadden we hier twee lodges met een mooi uitzicht over het landschap.

Voor de volgende dag hadden we een dry-river tour geboekt waarbij we in een jeep onder leiding van een gids door de droge bedding van de Aba-Huab rivier op zoek zijn gegaan naar de woestijn olifant. Het vinden van de olifanten was niet zo eenvoudig, ze lieten zich niet echt zien. Pas na zo'n 4 uur rijden kwamen de eerste olifanten tegen, maar in die tijd wel al veel andere dieren gezien. Eigenlijk het eerste echte wild deze vakantie, totnutoe hadden we behalve vogels nog niet heel veel dieren gezien.

Na de dry-river tour in de middag een bezoek gebracht aan het Damara Living Museum. Hier laten mensen van de Damara stam zien hoe ze in vroeger tijden leefden. Hoe ze planten en andere dingen uit de natuur, waaronder olifanten poep, gebruiken als medicijn. Ook het maken van vuur, bier, kleding en gereedschappen werden getoond. Het geheel werd afgesloten met een dansvoorstelling.

Niet ver van Twyfelfontein zijn ook de Organ Pipes en de Burnt Mountain te vinden. Voor N$250, ±€15, pp kun je beide bezoeken. We vonden dat achteraf gezien erg duur voor wat er geboden werd. De "Orgelpijpen" is een groep basaltkolommen die zo'n 150 miljoen jaar geleden gevormd is doordat gesmolten lava in een leisteenformatie is gelopen. Door erosie zijn deze basaltkolommen zichtbaar geworden.

De "Verbrande Berg" is zo'n 120 miljoen jaar geleden ontstaan doordat stollingsgesteente zwart koolstofhoudend leisteen binnendrong. Door de hoge temperatuur van het stollingsgesteente werd de leisteen gebakken. Door deze indringing verdwenen de organische delen van de leisteen en bleef een verkoolde zwarte massa achter waar de berg zijn naam aan heeft ontleend.

Na twee nachten in Twyfelfontein zijn we weer verder getrokken. Niet ver van de lodge is het Petrified Forest, zo'n 50 km ten westen van de plaats Khorixas. Hier moesten we ook N$250 pp betalen voor de toegang, maar dat was een stuk beter besteed dan die van een dag eerder bij de Organ Pipes en de Burnt Mountain. Onder leiding van een gids zijn we door het park gelopen. De gids sprak Zuid-Afrikaans en wij Nederlands en we konden elkaar probleemloos begrijpen.

Het gefossiliseerde hout is zo'n 280 miljoen jaar oud. Oorspronkelijk groeiden de bomen hier niet, maar ze zijn tijdens één van de vele ijstijden door een watervloed hierheen gevoerd. De bomen zijn bedekt door het zand en de modder wat ook meekwam met het water. Hierdoor zijn de bomen niet vergaan. Door de enorme druk zijn gedurende miljoenen jaren de structuren van het hout opgelost door kiezelzuur en vervangen door kwarts.

In het park zijn ook vele welwitschia planten te zien, het is de nationale plant van Namibië en deze plant heeft maar twee grote bladeren en hij kan wel 2000 jaar oud worden. De Zuid-Afrikaanse naam is dan ook "Twee blaar kan nie dood nie". Bijzonder is dat deze plant familie is van de denneboom. In sommige planten is ook een klein soort denneappel te zien.

Na het bezoek aan het Petrified Forest zijn we verder gegaan naar onze volgende overnachtingsplaats bij het Etosha National Park. Onderweg hebben we in Khorixas bij een supermarkt wat inkopen gedaan voor een lunch onderweg. Langs de weg zijn regelmatig picknickplaatsen, maar de meeste staan helaas in de brandende zon zonder enige vorm van schaduw, soms alleen wat schaduw van een paar bomen. Wij vonden er toevallig één bij de kruising van de C39 met de C35 met een dakje waar we onze lunch hebben genuttigd.

Na de lunch zijn we naar het Etosha Safari Camp gereden, ten zuiden van het beroemde Etosha Park, waar we twee leuke huisjes hadden. Het was een heel leuke plek en eigenlijk jammer dat we hier maar één nacht waren. In de douche leek het of je onder de slurf van een olifant stond te douchen. We hebben 's avonds ook in het restaurant van het kamp gegeten waarbij er ook een optreden was van een muziekgroep.

De volgende dag was toch wel één van de hoogtepunten van deze vakantie, met de auto door het Etosha National Park. Bij de ingang van het park, Anderson Gate, moesten we ons registeren en een stuk verderop in Okaukuejo moesten we de entree tot het park betalen. Daar hebben we bij een supermarktje nog wat inkopen gedaan voor de dag en een kaart van het park gekocht. De Etosha Pan beslaat een groot gedeelte van het oostelijke deel van het park. Dit is een grote zoutvlakte, het woord 'Etosha' betekent 'Grote Witte Plaats'. Tijdens de tocht door het park hebben we een grote diversiteit aan dieren kunnen zien waaronder jakhalzen, zebra's, wildebeesten, springbokken, giraffes, olifanten enzovoort, echt fantastisch!

Na een schittererende self-drive toer door het park reden we rond zonsondergang het park uit aan de oostkant voor onze volgende overnachting in het Onguma Forest Camp in het aan Etosha grenzende Onguma Game Reserve. We zaten twee nachten in het Onguma Forest Camp waar we drie tours hebben geboekt. Een ochtend gamedrive door Etosha, een sundowner tour en een bush wandeling.

De volgende morgen vroeg op voor een gamedrive door Etosha, het ontbijt was al om 6:15. Een half uur later zijn we vertrokken naar Etosha, het was echter erg koud zo vroeg in de ochtend dus we kregen dekens om onder te zitten tijdens de rit in de open auto. Onder leiding van een ranger, Viktor, zie je meer dieren dan als je zelf door het park rijdt. Zij weten hoe de dieren bewegen, kunnen de sporen lezen en hebben contact met andere rangers over waar welke dieren te zien zijn. Tijdens deze ochtend gamedrive hebben we weer een veelheid aan dieren mogen aanschouwen waaronder leeuwen, dwergmangoesten, een jachtluipaard, dik-diks en vele anderen.

Rond 12:15 waren we weer terug bij de lodge en hebben we geluncht, de rest van de middag hebben we bij het zwembad en op het terras gezeten en genoten van de dieren die bij de waterpoel kwamen drinken. Aan het einde van de middag hadden we een sundowner, een gamedrive tijdens zonsondergang met stops voor foto's en hapjes en een drankje. Tegen 7 uur, toen het al redelijk donker was geworden, waren we weer terug bij de lodge voor het diner.

De volgende ochtend, 1 augustus, Arjans verjaardag, wederom vroeg opgestaan om onder leiding van Viktor een wandeling door het Onguma Game Reserve te maken. Om ons te beschermen tegen al te opdringerige wilde dieren had hij een geweer meegenomen. Maar hij zei dat hij deze nog nooit heeft hoeven te gebruiken. Voor we gingen wandelen gaf hij ons nog wat instructies wat te doen mochten we toch wilde dieren tegenkomen. Dus al wandelend gingen we op zoek naar de kleine dingen in plaats van de grote dieren.

Eenmaal terug bij de lodge na de wandeling hebben we ontbeten en vervolgens zijn we vertrokken voor de lange rit van zo'n 450 km naar Rundu, een plaats helemaal in het noorden van Namibië aan de Okavango rivier die hier de grens vormt van Namibië en Angola. Er is geen direct weg vanaf Etosha naar Rundu, als eerste moesten we een stuk zuidwaarts naar Grootfontein waar we de lunch hebben genuttigd bij de Purple Fig Bistro, een leuk en gezellig restaurant waar we zo'n 1,5 uur zijn gebleven. Rond 2 uur zijn we vertrokken voor de laatste 280 km naar Rundu waar we rond 17:15 aankwamen bij het Hakusembe River Lodge.

De Hakusembe River Lodge ligt op een mooie locatie aan de Okavango rivier en de lodge met een fraai aangelegde tuin. 's Avond hebben we in het restaurant gegeten warbij Hilleke had gezegd dat het Arjans verjaardag was. Hij kreeg een taartje bij de koffie en hij werd toegezongen door het personeel.

We zijn slechts één nacht in de Hakusembe River Lodge gebleven. Na het ontbijt hadden we echter eerst nog een boottocht op de Okavango rivier om hoofdzakelijk vogels te spotten. Tijdens de onegeveer 2 uur durende boottrip hebben we heel wat mooie vogels gezien en behalve vogels kwamen we ook nog een krokodil tegen.

Na de boeiende boottocht hebben we onze spullen gepakt en rond 11:15 zijn we vertrokken naar onze volgende bestemming, het Popa Falls Resort bij Divundu. Onderweg eerst in Rundu nog getankt en wat boodschappen gedaan voor een lunch onderweg. De Popa Falls liggen in het Popa Game Park aan het begin van de Caprivistrook, een 30 km brede en zo'n 450 km lange strook land waar Namibië ligt ingeklemd tussen Angola en Botswana. Deze strook loopt door tot het 4-landen punt waar Namibië, Botswana, Zimbabwe en Zambia elkaar ontmoeten.

Rond een uur of 3 kwamen we aan bij het Popa Falls Resort. We hadden twee mooie ruime huisjes, Ciska had er één voor haar zelf en regelmatig lag er een krokodil voor haar huisje, een eigen waakkrokodil zeg maar. Alleen had je er niet veel aan, zodra er iemand in de buurt kwam vluchte hij weg. De rest van de middag wat gewandeld door het park. 's Avonds gegeten in het restaurant, het personeel was niet erg klantvriendelijk, het eten in het restaurant was ook niet veel bijzonders helaas. We kregen eerst het hoofdgerecht, een taai stuk koedoe, en daarna het voorgerecht.

Voor de volgende dag hadden we twee trips geboekt bij de receptie, een boottocht op de Okavango rivier en een gamedrive in het Bwabwata National Park. Tijdens de boottocht hebben we diverse vogels gezien, verder voornamelijk nijlpaarden en krokodillen.

Na de boottocht hebben we geluncht en in de loop van de middag hebben we een gamedrive gedaan door het Bwabwata National Park. Dit is een heel groot nationaal park, het tweede in grootte van het land. Wij hebben dan ook maar een klein gedeelte gezien tijdens de gamedrive, namelijk het gedeelte ten zuid-oosten van Popa Falls, dit heet de Mahango Core Area en grenst aan Botswana.

Donderdag 4 augustus zijn we vertrokken naar onze laatste lodge in Namibië, Namushasha River Lodge ten zuiden van Kongola aan de Kwando rivier. Een rit van zo'n 230 km over de B8, een goed geasfalteerde weg, waar we ongeveer 3 uur over hebben gedaan. De Namushasha River Lodge ziet er een stuk beter dan het Popa Falls Resort. We hadden twee kamers naast elkaar met uitzicht op de Kwando rivier. Na aankomst hebben we er geluncht, er waren helaas wel veel wespen. De rest van de middag niet veel meer gedaan. Hilleke en Ciska hebben nog een stukje gewandeld waarbij ze op het pad een nijlpaard zagen. Deze dieren kunnen mensen doden, dus ze zijn rechtsomkeert gegaan. Op diverse plaatsen op het terrein hangen ook bordjes om te waarschuwen voor krokodillen en nijlpaarden.

De volgende dag zijn we met de auto op pad gegaan, op slechts een paar kilometer ten zuiden van de lodge ligt het Lizauli Traditional Village. Hier wordt toeristen getoond hoe de mensen leven in dit gebied en wordt iets van de Kavango cultuur getoond. Echter toen we aankwamen was het dorp gesloten en was er niemand te zien. We hebben wat rond gelopen tot we een vrouw zagen. Zij heeft meer mensen opgetrommeld en al snel was het dorp open en vol met mensen. We kregen een rondleiding met uitleg door het dorp en het eindigde met een muziek en dansvoorstelling. De mannen speelden op de instrumenten en de vrouwen dansten. Bij vertrek nog wat souveniers gekocht in het winkeltje en daarna verder gereden.

Bij toeval zagen we in de buurt van het plaatsje Sangwali een bordje naar het Livingstone Museum. Via een zeer slechte weg kwamen we aan bij het kleine museum waar we Linus Mukwata aantroffen. Hij heeft het museum zelf gebouwd uit eerbetoon aan de ontdekkingsreiziger David Livingstone die ook in deze regio is geweest. Hij heeft ons uitgebreid en met veel enthousiasme verteld over de reizen van David Livingstone.

Na het bezoek aan het Livingstone museum zijn we nog een stuk verder gereden naar Linyanti. Daar hebben we in een winkeltje wat te eten gekocht voor de lunch en aldaar opgegeten. Vanaf Linyanti wilden we naar Sibinda en vandaar terug naar de lodge omdat we aan het einde van de middag nog een boottocht hadden. Maar de weg naar Sibinda zag er erg slecht uit en we wilden op tijd terug zijn bij de lodge. Dus zijn we uiteindelijk via dezelfde weg terug gegaan naar de lodge

Terug bij de lodge hebben we aan het eind van de middag een boottrip gemaakt over de Kwando rivier. Diverse nijlpaarden gezien die soms duidelijk maakten dat ze het niet op prijs stelden dat we in hun territorium kwamen door hun enorme bek wagenwijd open te doen. Op een gegeven moment gestopt om onder het genot van hapjes en drankjes te genieten van de zonsondergang. Maar toen op een bepaald moment de nijlpaarden te dichtbij kwamen en het er dreigend uit begon te zien zei de gids opeens dat we snel alles moesten opruimen en in de boot moesten gaan. Vervolgens voer hij met hoge snelheid bij de nijlpaarden vandaan.

Zaterdag 6 augustus voelde Arjan zich niet zo lekker, hij had 's nachts ook overgegeven, waarschijnlijk iets verkeerds gegeten. Na het ontbijt zijn we vertrokken en naar Ngoma gegaan om daar de grens met Botswana over te steken die daar gevormd wordt door de Chobe rivier. Voor de rivier was de Namibische grenscontrole en nadat we via de Ngoma brug de rivier waren overgestoken kwamen we bij de Botswaanse grenscontrole. Al met al waren we minder dan een uur bezig om van Namibië in Botswana te komen.

Vanaf de grens was het nog een uur rijden naar Kasane waar we de auto hebben volgetankt alvorens de laatste kilometers met deze auto te rijden naar de Kubu Lodge waar we hem zullen achterlaten. De Kubu Lodge ligt aan de Chobe rivier vlakbij het vierlandenpunt van Namibië, Botswana, Zambia en Zimbabwe en waar ook de Chobe rivier en de Zambezi rivier samenkomen en verder gaan als de Zambezi. We hadden twee mooie chalets met uitzicht op de Chove rivier en het Chobe National Park. Het was er erg warm en de chalets hadden alleen een ventilator en geen airco, dus binnen was het ook vrij warm.

Vanuit de Kubu Lodge hebben we twee gamedrives gedaan door het Chobe National Park. De eerste in de middag na aankomst die alleen door Ciska en Hilleke is gedaan omdat Arjan zich nog niet helemaal lekker voelde. De tweede hebben we de volgende dag in de middag gedaan, toen wel met zijn drieën.

In de ochtend hebben we ook nog een boottocht over de Chobe rivier gemaakt. Hierbij hebben we weer een grote diversiteit aan vogels en wilde dieren gezien. Spectaculair waren de olifanten die de rivier overstaken waarbij de hele jonge olifantjes geheel onder water verdwenen en alleen nog hun slurfje als een snorkel boven het water uitstak. En de afdaling van een groep van tientallen olifanten vanaf een heuvel naar de rivier was ook zeer indrukwekkend. Er kwam geen einde aan de groep met olifanten.

Maandag 8 augustus was het na twee dagen al weer tijd geworden om Botswana te verlaten en naar Zimbabwe te gaan. Rond 10:30 werden we opgehaald voor de transfer naar de Kazungula grenspost. De grens was minder dan 10 minuten van de lodge en ook de passage aan de Botswaanse kant was binnen een paar minuten gedaan. Echter aan de Zimbabwaanse kant ging het allemaal erg langzaam en we stonden ook in de brandende zon, er was weinig schaduw. Verder moesten we $30,- pp betalen voor een visum voor Zimbabwe, dat waren bijna al onze contante dollars die we hadden meegenomen. We hadden ook met creditcard kunnen betalen, maar daarvoor stonden we bij het verkeerde loket, er was namelijk maar één creditcard apparaat. Al met al duurde het bijna een uur voor we de grens waren overgestoken. Aan de Zimbabwaanse kant stond een ander busje klaar om ons naar PheZulu Guest Lodge in Victoria Falls te brengen.

Nadat we ons in onze kamers hadden geïnstalleerd zijn we in de loop van de middag naar het centrum van Victoria Falls gewandeld om het stadje te bekijken. Het stadje zelf is niet veel bijzonders, heel erg toeristisch en erg duur. Bij een bank hebben we nog wat extra dollars opgenomen omdat we het merendeel van wat we uit Nederland hadden meegonomen aan de grens hebben moeten uitgeven aan de visa. In het algemeen moet je namelijk met Amerikaanse dollars betalen en niet met de Zimbabwaanse dollar, want die wordt sinds 2009 niet meer gebruikt in verband met hyperinflatie. Aan het einde van de middag hebben we wat gedronken bij de River Brewing Company. Een populaire lokale brouwerij met lekker biertjes!

's Avonds zijn we met een taxi naar restaurant Dusty Road gegaan, dit restaurant wordt gerund door vrouwen en ze serveren er lokaal verbouwd voedsel. Met je bezoek steun je dus ook de lokale bevolking. Veel van het meubilair, borden, bestek, glazen enz. is tweedehands of gemaakt van gerecycled materiaal. We hebben er heerlijk gegeten in dit bijzondere en gezellige restaurant, absoluut een aanrader!

De volgende dag zijn we met een taxi naar de beroemde Victoria Watervallen gegaan. Toegang tot het park was $30,- pp (2022). De naam die de lokale bevolking aan de watervallen heeft gegeven is Mosi-oa-Tunya, "De Rook die Dondert". Hier stort zich over een lengte van 1700 meter iedere minuut zo'n 500 miljoen liter water ruim 100 meter naar beneden in de Zambezi Kloof. Met zulk een enorm lawaai en nevel die soms tientallen meters omhoog gaat is de naam "De Rook die Dondert" zeker terecht. Nadeel van de nevel is dat die je soms een goed zicht op het vallende water ontneemt. De watervallen zijn op 17 november 1855 door David Livingstone ontdekt en wereldkundig gemaakt. De lokale bevolking kende ze uiteraard al langer.

In de buurt van de watervallen staat het Lookout Café waar we hebben geluncht. Vanaf het terras van dit restaurant heb je een mooi uitzicht op een scherpe bocht in de Zambezi rivier met links en rechts Zimbabwe en in het midden Zambia. Na de lunch is Ciska met een zipline over de rivier gegaan. Een spannende ervaring!

Onze laatste activiteit in Zimbabwe was een dinnercruise op de Zambezi rivier. Onder het genot van lekker eten hebben we zo'n 3 uur gevaren waarbij we ook nog wat wild in de vorm van nijlpaarden hebben gespot. We voeren rond 2 Zambiaanse eilanden in de rivier, dus onofficieel zijn we ook nog op Zambiaans grondgebied (watergebied) geweest.

Woensdag 10 augustus was het na twee dagen weer tijd om verder te reizen en Zimbabwe te verlaten. Rond een uur of 10 zijn we opgehaald voor de transfer naar het vliegveld van Victoria Falls. Daar waren we veel te vroeg, het vliegveld was nog bijna geheel verlaten. Dus eerst maar koffie gedronken en om 11 uur in de rij gaan staan voor het inchecken. Om 1 uur vertrokken we in een klein vliegtuig voor een vlucht van 1½ uur naar Johannesburg.

In Johannesburg verbleven we opnieuw in het City Lodge OR Tambo Hotel op het vliegveld, dus na ophalen van de bagage konden we daar heen lopen en inchecken, nu voor twee nachten. 's Avonds zijn we met een taxi naar het Hardrock Café Johannesburg gegaan. Daar was het vrijwel uitgestorven, ook de muziek was niet wat we gewend waren, hoofdzakelijk club disco in plaats van wat steviger muziek. Ook op de schermen geen muziekvideo's maar sport wedstrijden. Al met al dus geen ervaring zoals we gewend waren van hardrock cafés die we bezocht hebben in andere steden.

Johannesburg is geen stad met veel toeristische attracties, er is niet veel te zien. We waren er één dag en in de ochtend hebben we een fietstour gemaakt door Soweto. Soweto staat voor South Western Townships, een woonoord aan de rand van de stad met ruim 1,2 miljoen inwoners die tot de val van de apartheid voorzien was voor "niet-blanke" inwoners, dus de zwarte bevolking, kleurlingen en Indiërs. Met een taxi zijn we in de ochtend naar Lebo's Soweto gegaan waar we de fietstour door Soweto hadden geboekt. Na uitleg vertrokken we met andere toeristen onder leiding van een gids voor de fietstour van zo'n 2½ uur door Soweto. Onderweg een aantal stops gemaakt. Onder andere in een deel van Soweto waar men nog in huisjes woont die deels van golfplaten zijn gemaakt. Hier hebben we ook wat gegeten, een BBQ van lever met 'pap', dit is gekookt wit maismeel, een belangrijk voedingsmiddel voor de Afrikanen. Verderop tijdens de fietstocht een stop gemaakt bij het monument voor Hector Pieterson en het huis waar Nelson Mandela heeft gewoond van 1946 tot 1962. Dit huis is nu een museum wat we overigens verder niet hebben bezocht. Na afloop van de fietstocht kregen we bij Lebo's Soweto nog wat uitleg over lokale gebruiken en kregen we een lokale lunch.

Na de lunch zijn we met een taxi naar het Apartheid Museum gegaan. Een erg indrukwekkend museum over de opkomst en ondergang van de apartheid in Zuid-Afrika. Helaas, maar begrijpelijk, mocht je op de meeste plaatsen in het museum geen foto's maken. Het museum is zeker een bezoek waard als je in Johannesburg bent.

Na twee nachten in Johannesburg zijn we op 12 augustus weer vertrokken. We zijn teruggelopen naar het vliegveld om daar de huurauto voor de laatste week op te halen. Echter daar bleken ze geen reservering voor ons te hebben. We hebben contact opgenomen met de reisorganisatie in Nederland. De fout bleek uiteindelijk bij de verhuurder te liggen en na een uur kregen we de sleutel van de huurauto, een Toyota Rumion. Handgeschakeld en dat was weer even wennen na de automaat in Namibië en het was ook een beduidend mindere auto. Goed dat we deze maar een week hebben. Onderweg naar onze volgende lodge hebben we in de buurt van Middelburg geluncht en uiteindelijke kwamen we rond een uur of vijf aan bij de Chestnut Country Lodge in Hazyview. Een mooi guesthouse, schitterend gelegen met uitzicht op de Sabie Vallei.

De eerste avond was er door het guesthouse een braai georganiseerd die werd voorafgegaan door een dansoptreden van een lokale dansgroep waarbij ook de gasten van het guesthouse werden uitgenodigd om mee te doen.

Een bekende route in dit gedeelte van Zuid-Afrika is de Panorama route. Een route langs vele, meestal natuurlijke, bezienswaardigheden. De eerste dag in Hazyview hebben we een gedeelte van deze Panorama route gereden en de tweede dag, onderweg naar onze volgende verblijfplaats, een ander deel. De route voert door de bergen met soms schitterende vergezichten. Er zijn meerdere bezienswaardigheden langs de route en bij meerdere zijn we gestopt en sommige hebben we overgeslagen. Er zijn bijvoorbeeld diverse watervallen waarvan we er wel een paar hebben gezien, maar ze zijn geen vergelijk met de Victoria watervallen.

De eerste dag hebben we een rondje gereden met stops bij de Long Tom pas en de Steenkamp brug. Vandaar een lange mooie route naar Pilgrim's Rest. Kort voor Pilgrim's Rest gestopt bij een uitzichtspunt bij de Robbers pas. Pilgrim's Rest is voor een deel een museum dorp met oude winkeltjes met interieurs uit de eerste helft van de 20e eeuw. Oorspronkelijk woonden er goudzoekers omdat er in de buurt goud was gevonden. In Pilgrim's Rest hebben we ook geluncht waarna we naar de laatste stop van de dag zijn gegaan, de Graskop Gorge lift. Hier kun je met een lift 51 meter afdalen in de kloof. In die kloof zijn wandelpaden uitgezet door het bos met op diverse plaatsen informatieborden over de bomen en planten die er groeien. Daarnaast zijn er ook nog andere activiteiten te doen, maar wij zijn alleen met de lift naar beneden gegaan.

De volgende dag zijn we weer vertrokken uit de mooie lodge in Hazyview en naar onze laatste verblijfplaats van deze schitterende reis gereden. Onderweg daarheen hebben we een ander deel van de Panorama route gereden. Ook nu weer gestopt bij diverse plaatsen om van de schitterende natuur en bijzondere verschijnselen te genieten. De eerste stop was bij de watervallen in Sabie en vandaar door naar de Mac-Mac Pools en de Mac-Mac waterval. Daarna twee hoog gelegen uitzichtspunten met een wijds uitzicht over het Drakensgebergte, God's Window en Wonderview. De laatste stop was bij Bourke's Luck Potholes, een boeiend en buitenaards aandoend stukje geologie waar de Blyde rivier en Treur rivier samenvloeien. Door watervallen en draaikolken zijn in de loop van duizenden jaren door erosie diepe cirkelvormige gaten ontstaan. Hierdoor zijn ook diverse aardlagen zichtbaar met afwisselende kleurenpatronen.

Vanaf Bourke's Luck Potholes zijn we zonder te stoppen doorgereden naar onze laatste overnachtingsplaats. Dit was nog zo'n 150 km rijden en we wilden wel voor het donker aankomen omdat de wegen in het Klaserie Private Nature Reserve waar we heen gaan uiteraard niet zijn verlicht en ook niet zijn verhard. We hebben er uiteindelijk zo'n 2½ uur over gedaan. Om 17:15 kwamen we bij het nThambo Tree Camp aan. Daar aangekomen waren ze wel verbaasd dat we zo laat waren en ze waren al bang dat we er niet voor donker zouden zijn.

In het nThambo Tree Camp verbleven we in twee op poten staande tented chalets met een weids uitzicht over het park. Omdat er geen hek omheen staat kunnen dieren er vrij rondlopen. Je moest dus ook altijd opletten of er geen wilde dieren in de buurt waren als je ging wandelen en in het donker liep er ook altijd iemand van het kamp mee naar de hut die pas terugliep als alles ok was. Ciska trof namelijk een keer een aap aan in haar hut. Bijzonder vonden we wat er de eerste avond gebeurde, een moederolifant en haar jong kwamen water drinken uit het zwembad. Iets wat wel vaker gebeurde werd ons meegedeeld.

De laatste drie nachten van de vakantie verbleven we dus in het Klaserie Private Nature Reserve. Dit wildpark grenst aan en is een uitbreiding van het meer bekendere Kruger Park. Hier hadden we iedere dag twee games drives, het was inmiddels namelijk al meer dan een week geleden dat we dieren in het wild hadden gezien, voor het laatst in het Chobe National Park in Botswana. Iedere ochtend was er een gamedrive, hiervoor werden we om 5:30 gewekt. Na een bak koffie vertrokken we dan om 6 uur voor een gamedrive van zo'n 3 uur. Onderweg dan nog een stop met koffie en na de gamedrive het ontbijt in de lodge. De rest van de ochtend was verder ter vrije besteding tot de lunch en dan na de lunch de tweede gamedrive van 15:30 tot het donker begon te worden en dan stopten we voor een sundowner. In totaal hebben we vijf gamedrives gedaan, het hadden er zes kunnen zijn als we op de dag van aankomst eerder in de lodge waren gearriveerd. Wat ons wel opviel tijdens de gamedrives hier was dat we beduidend minder dieren zagen dan tijdens de gamedrives in Namibië en Botswana. Het gebeurde wel dat we soms meer dan een half uur tot een uur geen enkel dier zagen. Ook bij waterplassen waren vaak geen dieren te zien. Maar desalnietemin hebben we tijdens de vijf gamedrives nog heel wat dieren gezien, zelfs één die we nog niet eerder hadden gezien, de neushoorn.

Na het ontbijt na de laatste gamedrive zijn we vertrokken uit het nThambo Tree Camp en zijn we terug gereden naar het vliegveld van Johannesburg. Onderweg weer geluncht in de buurt van Middelburg. Eenmaal terug op het vliegveld daar de auto ingeleverd en nog wat gegeten voor het inchecken voor de vlucht terug naar Amsterdam. De vlucht had een uur vertraging dus we vertrokken pas na middernacht. Rond een uur of 10 de volgende ochtend hadden we weer Nederlandse grond onder onze voeten. Met het shuttlebusje van het hotel zijn we teruggebracht naar het hotel en vandaar met onze eigen auto terug naar huis. Het einde van een waanzinnig mooie vakantie van ruim 4 weken door Zuidelijk Afrika, waarvan we vier beesten van de Big-5 hebben gezien: de leeuw, olifant, neushoorn en buffel. Alleen het luipaard hebben we niet gezien, dus hiervoor moeten we zeker nog een keer terug.